O inspiratie, waar bent u?

Ze moet daar nog ergens tegen de straatstenen plakken vermoed ik, toen ik ongelukkig met de fiets viel en er in een flits door mijn hoofd ging dat het een wonder zou zijn, als ik al mijn voortanden nog zou hebben. Wie kust er nu ook de grond en 'vergeet' (lees: had, doordat het allemaal zo snel ging, de tijd niet meer om) haar handen te zetten ... Dat kan alleen maar Sylvie zijn. Wat heb ik de hele weg naar huis geweend, want tanden zijn toch een onmisbaar onderdeel en daarenboven nog eens het eerste waar iedereen naar kijkt. Wat heeft M. mij moeten troosten en moeten herhalen dat alles uiteindelijk wel goed zou komen, dat er ergere dingen in de wereld zijn, wat ook effectief wel zo is.
Dat alles is ondertussen al meer dan drie weken geleden en met de rechterknie is gelukkig alles in orde gekomen. De blauwe plekken hebben ondertussen ook al alle kleuren van de regenboog gehad, maar zijn eindelijk van plan om stilletjes aan nieuwe oorden op te zoeken (liefst op een ander lichaam dan het mijne). De fiets is door de fietsenmaker dood verklaard, samen met de bolletjesfietstassen die uiteindelijk - ik moet het toegeven - toch al tot op de draad versleten waren. Het afscheid viel zwaar, maar een nieuwe tweewieler is in de maak en nieuwe fietstassen, die komen er ook nog wel.
Nog twee dagen aftellen en ik kan 'opnieuw' naar de tandarts en laten we hopen dat ik daar dan met een volledig gebit van terugkeer, zodat mijn zelfbeeld, dat ook een ferme deuk gekregen heeft, weer terug 'het ouwe' wordt, want nu is het er maar triestig mee gesteld.

Maar dat is nog het ergste niet. Het erge is dat de inspiratie om te schrijven mij langs alle kanten lijkt te ontglippen ... Ik heb het gevoel dat ik het kwijtraak, terwijl ik vroeger niet kon wachten om weer een stukje te schrijven, er soms zelfs twee op een dag op de wijde wereld losliet en dat gevoel wordt nog erger, als ik op andere blogs pareltjes van teksten lees en bij mezelf denk: 'zij vinden de woorden wél'. O inspiratie, waar bent u?