Voor wat er ondertussen allemaal gebeurd is, zal ik nog een ander blogstukje (of meerdere) uitrekken, want nu ik ons zoontje (Ferre is zijn naam en hij is uiteindelijk toch uit mijn buik geraakt, hoezee, maar daarover hopelijk binnenkort meer) in dit herfstweer met de auto van hot naar haar (zijnde schoonmoeder of crèche) moet brengen, maak ik mij steeds weer opnieuw de volgende bedenking:
Je moet toch een heel sterke persoonlijkheid hebben om in een drukke straat met een ganse rij wachtende auto's achter je, op je gemak in een meestal veel te kleine parkeerplaats uw auto te parkeren. En je moet ook verdomd goed kunnen parkeren. Dat ook nog eens.
Ikzelf hoor niet tot de 'geweldig parkerende'-mensen. Ik geef dat toe en ik ben ook zo'n persoon die nog eens op de stoeprand rijdt ook, als dat gemakkelijker is. En ik zou nog eerder de ene helft van de stad doorrijden tot ik een 'gemakkelijke' parkeerplaats heb gevonden dan de andere helft van de stad een uur te laten wachten tot het mij eindelijk met een vuurrood hoofd en okselvijvers tot in Tokio is gelukt, dat parkeren.
Dat vraag ik mij dus telkens af, elke keer als er zo'n sterke persoonlijkheid rustig de tijd neemt om zijn voertuig ergens te placeren, terwijl ik daar sta te wachten.
But then again, misschien denk ik te veel na over wat andere mensen van mij denken en denken andere chauffeurs daar gewoon niet bij na ...
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten