Wie goed nieuws wil horen, gaat best maar even op een andere blog aankloppen, want ik moet even mijn frustratie van mijn off-week kwijt. En het is niet dat ik jullie mede-depressief wil maken, maar dit is nog altijd een uitlaatklep en misschien raak ik zo wel uit mijn comateuze toestand van deze week. Laten we dat althans hopen, want eerlijk gezegd, met alles wat bloeit en groeit en zonneschijnt buiten, is het een regelrechte schande om down te zijn, maar moest een mens zijn gevoel altijd zelf kunnen bepalen, dan huppelde iedereen wel vrolijk door het leven en zou er niemand ook maar aan denken om van dit leven afscheid te willen nemen (kwestie van een serieuze omweg te maken).
Je dromen najagen, het is allemaal wel mooi gezegd, maar het is ook verdomd vermoeiend en frustrerend soms. Wat ging er feitelijk door mijn hoofd, toen ik dacht dat de wereld op mij als vertaalster zat te wachten, als er toch al zovele succesvolle vertalers zijn die jaren ervaring kunnen voorleggen en elke leuke job voor je neus wegkapen? Misschien was het omdat ik op voorhand wist dat het moeilijk zou zijn, dat ik zo lang getwijfeld heb en heeft het voordeel van de vrijheid als deeltijdse zelfstandige dan toch de doorslag gegeven, maar die vrijheid houdt ook in dat je er verder helemaal alleen voor staat en dat alles alleen op jouw nek terechtkomt.
Is dit nu mijn droom? Overgestresseerd zijn als ik ineens te veel werk binnen krijg en hypernerveus als ik even helemaal niets moet vertalen?
Of is dit slechts de moeilijke beginfase?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
2 opmerkingen:
Door al deels zelfstandig te gaan werken, heb je volgens mij al een grote stap gezet. Hoeveel mensen (en zeg gerust bloggers) zijn er niet die graag van hun creatieve uitlaatklep (schrijven, fotograferen, ...) hun beroep willen maken? *steekt ook haar handje op* En bij hoeveel mensen blijft het bij dromen? *again* Jij hebt al een deel van je droom gemaakt, de grootste stap genomen. En ook al loopt de invulling nog niet volledig zoals je het had gehoopt, weet dat je nu al trots mag zijn!
Ik probeer me aan de goede momenten vast te klampen, maar de moeilijke momenten zijn er ook veel :) Ik weet trouwens zelfs niet of het dít wel is wat ik heel mijn leven wil doen. Ik kan in ieder geval al geen spijt krijgen van mijn 'poging' en voor de rest zien we wel hoe het loopt. Merci voor het hartje onder de riem.
Een reactie posten