Hartjes onder riemen enzo

In tijden van grote onzekerheid en instabiliteit (zie de vorige post) zijn hartjes onder de riem toch o zo welkom en hartverwarmend.

De mens is een übersociaal wezen en vandaar dat wij ons vastklampen aan strohalmen die onze omgeving aanreikt en dat het ons bij wonder beter doet voelen. De wetenschap dat wij niet eenzaam zijn in onze onzekerheid, troost ons. Moesten wij alleen op een onbewoond eiland geresideerd zijn, zouden wij verdrinken in zelfmedelijden en niet al te succesvol zijn. In de mate dat succesvol zijn op een onbewoond eiland enigzins aan de orde is ... want zou u zelf niet eerder onder een wuivende palm met een halve kokosnoot in de hand van de zon genieten?
Met dit alles wil ik mijn omgeving bedanken om mij te blijven motiveren mijn tanden te blijven zetten in mijn 'project', om niet op te geven, om niet op de grond te blijven liggen, maar weer op te staan en fout na fout te maken, maar er wel van te leren, om mij niet te wentelen in zelfmedelijden, omdat het toch (nog?) niet lukt, zoals ik zou willen.

En een speciale dankjewel aan M. in dit hele verhaal.
Mijn tegenpool, maar mijn alles in deze sprong in het ondiepe. Mijn stabiliteit. Mijn adviseur. Mijn filosoof. Mijn positieve kracht.

Mijn constant hartje onder de riem ...