Goh, mijn blog .. Die bestaat nog, ja. Veel lezers zullen er waarschijnlijk al niet meer zijn. En ik kan het u ook niet kwalijk nemen. Moest ik na een maand niets nieuws zien verschijnen, zou hij mij ook in een vergetel hoekje van de favorieten komen te staan.
Terwijl ik vroeger niet kon wachten om mijn volgende bericht met de rest van de wereld te delen, moet ik nu diep nadenken over wat ik zwart op wit zal zetten, typ ik meestal zinloze gedachten uit om ze daarna met de backspace-toets één voor één opnieuw de kop in te drukken. En blijft er telkens weer een spierwit scherm over. Ik heb geen inspiratie en niets waardevols te delen. Ik ben niet wie ik wil zijn.
En tegelijkertijd lijkt mijn zoektocht eindeloos te duren. Wie zoekt, die vindt? Yeah right, maak het alsjeblieft een ander wijs. Ik wil creatief zijn, spelen met taal, genieten van grappige woordspelingen die zomaar in mij opkomen, mij rollen in de prachtige uitspraak van het Spaans, gesprekken voeren in het Frans: een job plezant vinden. Waar is die job? Aan de andere kant van het land. Of: Onze excuses, uw diploma is te hoog. Dat diploma, daar heb ik al spijt van gehad of tenminste van mijn lakse en luie studiekeuze. Wel ja, we zijn goed in Frans, zullen we dan maar in dat straatje verder gaan?
Helaas kom ik in dat straatje de laatste tijd te veel oog in oog te staan met kruispunten die mij in de war brengen. Kruispunten, waar ik verloren blijf stil staan en waar ik na lang aarzelen nóg de verkeerde weg insla.
En zo blijven we nog wel even ronddwalen in een doolhof van (gemiste) kansen, verwarring, onzekerheid en faalangst en word ik daar bijgevolg niet echt happy van.
skip to main |
skip to sidebar
Sylvie et sa vie
In 1984 werd er eens een klein meisje geboren, waarvan de mama elke nacht moest opstaan om haar bijkomend eten te geven. Ondanks de spreekwoordelijke stoempen onder haar gat, is dat meisje, Sylvie genaamd, redelijk klein gebleven en eet ze nog altijd bitter weinig. Zij eet om te leven en leeft niet om te eten. Desserten en alle andere zoets worden daarentegen wel gretig naar binnengewerkt. En tot nu toe wordt ze daar tot grote frustratie van haar zusje en mama, – hout vasthouden – niet dikker van. Zij is een gelukzak en ze weet het.
Al van kleinsaf is het kleine meisje gepassioneerd door talen, beginnend bij het Frans en van zo gauw haar mama haar aanstak met de Spanje-microbe , ook het Spaans. Volhardend als zij is om de Spaanse taal te blijven spreken, blijft ze na haar Master Vertalen Frans-Spaans, conversatie volgen bij een toffe Spaanse madam, omdat ze ooit professioneel toch dagelijks bezig zou willen zijn met haar lievelingstaal. Vacatures, anyone? Laat het haar dan alstublieft weten. Omwille van haar taalgevoeligheid kan ze wel eens de neiging hebben om mensen te verbeteren en heeft ze een grondige hekel aan dt-fouten. Dat eerste doet zij echter niet met opzet en gelieve haar daar dan ook voor te vergeven. Wat betreft dt-fouten, is ze onverbiddelijk, of het moest zijn dat u haar versteld kan doen staan met een briljante woordspeling. Het taalwonder dat de woordspeling is, kan een fout tegen de dt-regels in het niets laten verdwijnen. Maak van deze tip gerust gebruik.
Sylvie is van sterrenbeeld een stier, misschien vandaar dat rood haar absolute lievelingskleur is en dat rode voorwerpen, kledingstukken etc. op haar werken als een rode lap op een stier en er spontaan de gedachte ‘hebben, hebben, hebben!’ in haar opkomt. Enkele minuten later is dat voorwerp, kledingstuk, etc. meestal ook wel van haar. Het moet haar stiernatuur zijn die haar dan domineert. Haar laatste buit is de bloedrode en bloedmooie broodrooster van Hema.
Niet alleen houdt zij van rood, ook houdt zij van kersen, in alle vormen en formaten: kersensnoepjes van Kruidvat, kersenoorbellen, kersensjakossen, gewone kersen, enz. (ook niet toevallig in rode kleur). Lachebek Sylvie wordt ook blij van het zonnetje en eet heel graag chocolade of mokka-ijs tijdens een aflevering Friends of een Spaanse film. Haar favoriete uitstapjes zijn electro-feestjes, zee-uitstapjes, rommelmarktuitjes & festivalletjes. Vragen staat vrij, moest u nog meer over haar willen weten.
Sylvie schrijft op haar blog, omdat dit een uitlaatklep is voor haar richtingloze gedachten, dwaze ideeën en banale dagelijkse bezigheden, en ook simpelweg omdat ze graag schrijft. Het is geen hoogstaande literatuur en geen verplichte literatuur. U bent vrij te komen en te gaan wanneer u wil en zelfs om te komen gluren, zonder dat zij weet dat u er eigenlijk bent of bent geweest. Reacties worden geapprecieerd, maar als u incognito wil blijven, vindt zij dit ook niet erg. Sylvie beschrijft haar leven zoals het is en schrijft over reële personen, doch tracht –lukt niet altijd - dit te verdoezelen door initialen te gebruiken. Zij heeft respect voor elke persoon in haar leven. Moest dit anders blijken in haar blog, dan was dit niet haar intentie en biedt zij hiervoor op voorhand haar welgemeende excuses aan.
Voor reacties, slechts één adres: laviedesylvie@gmail.com
Posts
12 opmerkingen:
Ik zou iets positiefs willen schrijven, maar ik heb daarvoor dan even geen inspiratie.. Waarschijnlijk omdat ik zelf op dit moment werkloos en dus ook zoekende ben.
Ik hoop alleszins met je mee dat je snel de uitweg uit de doolhof vindt.
Het positieve is dat ik nog minstens één lezeres heb :) Naar wat voor job ben jij op zoek? Want nu mijn dagelijkse bezigheid toch 'het zoeken naar een uitweg uit de doolhof' is, kan ik evengoed mee uitkijken voor jou tussen de vacatures :)
En nummer 2 is ook gesignaleerd! Och Sylvie toch, ik wil niet vervallen in clichés, maar ik ben er echt 100 % zeker van dat jij op een dag de job van je leven vindt. Al zal er altijd en overal op elke job wel iets aan te merken zijn. Ik wens je er in ieder geval superveel succes mee!!!
Ik heb taal- en letterkunde gestudeerd - de vraag die ik me meestal stel is welke job ik kan, waar men iemand met mijn diploma kan 'gebruiken'. Ik zou graag in de non-profit sector werken, of ergens als vertaalster - maar ik ben nog maar net in de doolhof / arbeidsmarkt gestapt, dus ik ben nog wel eventjes op zoek, denk ik...
Ah, join the club...Pluspunt is wel: ik heb er ook gewoon geen tijd voor nu, dus hoe minder er geschreven wordt, hoe minder ik achteraf moet inhalen :)
Hier ook een ongeïnspireerde blogster, die niet echt tevreden is met haar job en die soms het gevoel heeft dat alles haar boven het hoofd groeit en dat ze eigenlijk niet echt iets kan, zoals inderdaad een gevatte blogpost schrijven waarin ze dat allemaal verwoordt (wat jou dus wel gelukt is...)
Ik begrijp je dus helemaal. Maar te weten dat je niet alleen bent in dat gevoel doet al veel, dus moeten wij elkaar blijven steunen en elkaar zeggen dat het wel weer goed komt. Want dat doet het elke keer...
Sterkte dus! Alles komt goed!
En ik die dacht dat ik helemaal geen lezers meer had :) ik ontdek er nieuwe! Wat voor iets zoek jij, Evi? Ik zou heel graag iets in de communicatie doen, maar weet dan ook weer niet goed wat of wat ik zou kúnnen. En mijn diploma van vertaler is niet specifiek genoeg denk ik. Mijn grootste wens is gewoon een stabiele en fijne job op dit moment, want ik word er bijna 27 en wil ook heel graag kindjes, maar door de jobtroubles moet ik die nog een tijdje aan de kant schuiven, terwijl mijn twee jaar jongere zus wél een stabiele job heeft die ze graag doet en aan kindjes gaat beginnen, echt iets om jaloers op te worden. Ik ben eens op jouw blog gaan lezen en wij hebben wel veel gemeenschappelijk, vind ik! (buiten dat creatieve naaikantje dan, bij mij staat er gewoon een naaimachine onaangeroerd in de living).
Goh, ik zou een héél lang verhaal kunnen vertellen daarover! Maar ik zal het kort houden nu. :-)
Bij mij is het vooral wat onzekerheid over wat ik nu eigenlijk precies wil in het leven. Soms denk ik "is dit het maar?". Objectief gezien heb ik niet zoveel redenen om te klagen. Tot een half jaar geleden werkte ik in een boekenwinkel, wat best gezellig was, maar ik miste daar heel wat persoonlijke inbreng, had ook véél te weinig werk om me voltijds bezig te houden, het betaalde niet goed ed. Nu werk ik bij een uitgeverij als redacteur en ik zou blij moeten zijn want dat is wat ik wou toen ik nog in de boekenwinkel werkte. Maar het product waar ik mee werk interesseert me niet (Inkomstenbelastingen, btw) en het is ook allemaal nogal technisch. Bovendien vind ik een kantoorjob toch niet zo fijn (altijd achter die computer), geen klanten waarmee je een babbeltje kan doen en voltijds werken vraagt zoveel energie. Er knaagt dus nog altijd iets aan mij en ik weet niet goed wat ik kan doen om dat te veranderen. Als er kindjes zijn wil ik graag 4/5de werken, of misschien halftijds en dat combineren met een webwinkel. Maar dat zijn vage plannen. Momenteel zit ik dus maar wat te peinzen en af te tellen, en vaak word ik daar enorm moedeloos van.
Ik ontdekte ook al wat overeenkomsten met je. :-) Ik ben ook een echte kattenmevrouw bijvoorbeeld! Ik ben net 26 geworden en heb nog altijd niet het gevoel alsof mijn leven écht begonnen is. Gelukkig ben ik nu ook aan het leren naaien en dat heeft mij wel een echt doel gegeven.
Nog een lezer meldt zich aan!
@Spy: Leuk en welkom! Ken ik jou al van ergens of wens je anoniem te blijven? (-> laviedesylvie@gmail.com als je anoniem wil blijven voor de rest van de wereld, maar niet voor mij :))
maar meisje toch, echt waar, op een dag komt er een prima job voor je uit de lucht vallen! don't worry! x
Ik kom ook regelmatig kijken hoor, ik vind dat je heel leuk schrijft. Echt waar! Je slaagt er ook steeds in om bepaalde dingen die in mijn hoofd spelen, perfect te verwoorden. Dit tekstje is daar ook een voorbeeldje van! Zelf ben ik soms ook bang dat ik er nooit in zal slagen om mijn droomjob te vinden, maar wie is dat niet...
Een reactie posten