Hebben jullie dat ook? Dat jullie wel een soort kapsel in gedachten hebben, als jullie naar de kapper gaan, maar als je moet uitleggen wat en hoe je het wil, dat je dan absoluut niet weet hoe je je verstaanbaar moet maken? Alsof de kappertaal een aparte codetaal is, waar alleen ingewijdenen iets van verstaan? Wel, ik heb dat nu ALTIJD voor!
Voor ik naar de kapper ga, moet ik altijd al mijn moed bijeenrapen (serieus, ik ga nog liever naar de tandarts), om dan weer met de moed in de sletse (deze keer was het mooi weer) terug naar huis te keren en voor de spiegel te moeten vaststellen hoe erg de schade is.
Mijn goede voornemen om mijn haar voortaan wat meer 'los' te dragen, berg ik dan ook weer in de kast op, tot de volgende nieuwe poging, want het is toch weer niet wat het moet zijn, om zo volledig vol zelfvertrouwen met losse haarcoupe de deur uit te gaan.
Alleen moet ik dat goede voornemen misschien volgende keer niet meer duidelijk maken aan M., want die noemt mij - in tegenstelling tot wat de coupe fatale is - een platte (als in 'flauw doos').
Maar how, je kan het verwerken van een kindertrauma nu eenmaal niet forceren. Dit was toch minstens een stap in de goede richting.
En als u mij dan nu wilt excuseren: dan probeer ik de loshangende haarlokken opnieuw in mijn haarspeld te wringen en te vergeten wat er vrijdag ook weer gebeurd was.
skip to main |
skip to sidebar
Sylvie et sa vie
In 1984 werd er eens een klein meisje geboren, waarvan de mama elke nacht moest opstaan om haar bijkomend eten te geven. Ondanks de spreekwoordelijke stoempen onder haar gat, is dat meisje, Sylvie genaamd, redelijk klein gebleven en eet ze nog altijd bitter weinig. Zij eet om te leven en leeft niet om te eten. Desserten en alle andere zoets worden daarentegen wel gretig naar binnengewerkt. En tot nu toe wordt ze daar tot grote frustratie van haar zusje en mama, – hout vasthouden – niet dikker van. Zij is een gelukzak en ze weet het.
Al van kleinsaf is het kleine meisje gepassioneerd door talen, beginnend bij het Frans en van zo gauw haar mama haar aanstak met de Spanje-microbe , ook het Spaans. Volhardend als zij is om de Spaanse taal te blijven spreken, blijft ze na haar Master Vertalen Frans-Spaans, conversatie volgen bij een toffe Spaanse madam, omdat ze ooit professioneel toch dagelijks bezig zou willen zijn met haar lievelingstaal. Vacatures, anyone? Laat het haar dan alstublieft weten. Omwille van haar taalgevoeligheid kan ze wel eens de neiging hebben om mensen te verbeteren en heeft ze een grondige hekel aan dt-fouten. Dat eerste doet zij echter niet met opzet en gelieve haar daar dan ook voor te vergeven. Wat betreft dt-fouten, is ze onverbiddelijk, of het moest zijn dat u haar versteld kan doen staan met een briljante woordspeling. Het taalwonder dat de woordspeling is, kan een fout tegen de dt-regels in het niets laten verdwijnen. Maak van deze tip gerust gebruik.
Sylvie is van sterrenbeeld een stier, misschien vandaar dat rood haar absolute lievelingskleur is en dat rode voorwerpen, kledingstukken etc. op haar werken als een rode lap op een stier en er spontaan de gedachte ‘hebben, hebben, hebben!’ in haar opkomt. Enkele minuten later is dat voorwerp, kledingstuk, etc. meestal ook wel van haar. Het moet haar stiernatuur zijn die haar dan domineert. Haar laatste buit is de bloedrode en bloedmooie broodrooster van Hema.
Niet alleen houdt zij van rood, ook houdt zij van kersen, in alle vormen en formaten: kersensnoepjes van Kruidvat, kersenoorbellen, kersensjakossen, gewone kersen, enz. (ook niet toevallig in rode kleur). Lachebek Sylvie wordt ook blij van het zonnetje en eet heel graag chocolade of mokka-ijs tijdens een aflevering Friends of een Spaanse film. Haar favoriete uitstapjes zijn electro-feestjes, zee-uitstapjes, rommelmarktuitjes & festivalletjes. Vragen staat vrij, moest u nog meer over haar willen weten.
Sylvie schrijft op haar blog, omdat dit een uitlaatklep is voor haar richtingloze gedachten, dwaze ideeën en banale dagelijkse bezigheden, en ook simpelweg omdat ze graag schrijft. Het is geen hoogstaande literatuur en geen verplichte literatuur. U bent vrij te komen en te gaan wanneer u wil en zelfs om te komen gluren, zonder dat zij weet dat u er eigenlijk bent of bent geweest. Reacties worden geapprecieerd, maar als u incognito wil blijven, vindt zij dit ook niet erg. Sylvie beschrijft haar leven zoals het is en schrijft over reële personen, doch tracht –lukt niet altijd - dit te verdoezelen door initialen te gebruiken. Zij heeft respect voor elke persoon in haar leven. Moest dit anders blijken in haar blog, dan was dit niet haar intentie en biedt zij hiervoor op voorhand haar welgemeende excuses aan.
Voor reacties, slechts één adres: laviedesylvie@gmail.com
Posts
2 opmerkingen:
Ik heb precies hetzelfde! Normaal gezien laat ik mijn haar altijd recht afknippen, met froufrou, en draag dat ook altijd in een (saaie) staart, want zo los haar, ik voel me daar niet goed bij. Soms durf ik wel eens een vlecht te maken ook... :-)
Toen ik de vorige keer vol zelfvertrouwen bij de kapper belandde dacht ik "laat ik eens gek doen, knip het maar in laagjes." Slecht idee, want nu krult mijn haar werkelijk alle kanten op en het Jennifer Aniston kapsel is nergens te bespeuren! Volgende keer alles terug recht, zodat ik weer een mooie staart heb. :-)
Jeej, een lotgenoot! Ik voel mij er ook absoluut niet goed bij, bij los haar; het is alvast een troost dat ik niet de enige ben met dit probleem.
Een reactie posten