Verdomde goedzakkerij: deel 2

U weet het misschien nog wel? Dat ik soms de onnozele, naïeve goedzak kan uithangen, in de waan dat de wereld een beetje beter wordT van mijn meestal verwaarloosbare (achteraf toch) actie voor de mensheid?
Het einde van mijn werkdag betekende weer een sterk staaltje goedzakkerij, maar helaas werd het mij dit keer niet in dank afgenomen (conclusie: ik moet mijn goedzakkerij-imago toch eens dringend herzien). Walen, ik heb er niets op tegen. Over het algemeen zijn dat vriendelijke mensen hoor, vandaar dat ik meestal nogal geneigd ben om tegen hen ook vriendelijk te zijn (soms iets té blijkt achteraf), maar na vandaag begrijp ik toch waarom Vlamingen en Walen niet uit de politieke impasse geraken. Hun gedachtenkronkels lopen gewoon via totáál andere wegen.

Een voorbeeld ter illustratie (helaas gepaard met enige saaie uitleg ter verduidelijking):

Als een klant bij ons bepaalde tijdschriften niet verkoopt, geeft hij die terug retour en krijgt hij die gecrediteerd (simpel omdat hij de tijdschriften niet verkocht heeft). Die creditering staat dan elke week op een creditnota die bij zijn nieuwe levering in de bakken gestopt wordt. Helaas staat het dametje in ons logistiek centrum meer te slapen dan iets anders en ontbreken er dikwijls documenten. Gevolg: wij krijgen de klant aan de lijn met de vraag om hem zijn documenten te bezorgen (wat wij met veel plezier doen).
Zo ook voor de Franstalige klant in kwestie. Ik bezorg hem zijn documenten, maar merk dat er deze week geen creditnota voor hem bij zit. Of hij de retournota even kan bezorgen, zodat wij dit kunnen rechtzetten (vriendelijk als wij zijn). Twee weken lang geen antwoord.
Vandaag valt mijn oog opnieuw op deze mail en realiseer ik mij dat als de klant de nota deze week niet bezorgt, hij dan zijn creditering helemaal misloopt (er kan nu eenmaal niet eindeloos gecrediteerd worden, daar staat ook een termijn op). Mijn plan was dus om deze klant even kort een belletje te geven en hem daaraan te herinneren (goed als ik wel ben). Te goed van mij blijkt achteraf.
Totaal niet voorzien op een boze reactie, kreeg ik de man in kwestie aan de lijn, die tierde dat zijn documenten al bij de boekhouder waren en dat hij dat document niet kon doorsturen. En dat hij geen zin meer had in onze samenwerking en dat hij het contract wou stoppen.

Mijn goede daad van de dag had dus als gevolg dat een klant zijn contract wou stopzetten.

Niks 'merci om mij hieraan te herinneren', enkel 'stank voor dank'.