Smelly cat

Of mijn kat vandaag 'smelly' is, daar kan ik mij nog niet over uitspreken. Ik ben vandaag namelijk nog niet reukorgaansgewijs in de buurt van zijn poezelige pels geweest. Wel moet ik vaststellen dat ik vandaag overgevoelig ben aan geuren en moet ik daar tot nu toe ook volgende conclusie aan vasthangen: de wereld stinkt, mensen!

Net nog stond ik aan het koffieapparaat te wachten omdat een of andere informatica-nerd op juist hetzelfde moment de ingeving kreeg om de rest van zijn afdeling van drank (geen spijs) te voorzien, maar blijkbaar sneller ter plaatse was - ja, ik draag weer hakken vandaag. En het duurde niet lang of zijn geur was ook redelijk snel ter plaatse, een plaats waar hij niet gewenst was: in mijn neus! Afgaand op de wetenschappelijke theorie dat geuren aantrekken, kan ik dan ook bevestigen dat de informatica-nerd en mezelve geen match zouden zijn, that is never. Zijn mannelijk zweet kon mij niet bekoren.

Daarvoor was ik ook even een ommetje gaan doen in de kringwinkel, omdat mijn wandelcompagnon vandaag een eetdate had. En ik was nog maar net binnen of er kwam al een overweldigend scala van ongewassen geuren op mij af. Ik besloot dan ook mijn teergeliefd reukorgaan te sparen en via mijn eetorgaan te ademen. Doorgaans kan ik een uur, als het niet langer is, tussen al die gedumpte voorwerpen in de kringwinkel vertoeven, maar deze keer werd ik door het leger van geuren sneller buitengejaagd. Om uiteindelijk buiten te staan in de 'frisse' lucht met twee 'nieuwe' stofjes in de pollen - want ik koester nog altijd het idee ooit eens kleren te maken, maar voorlopig blijft het bij het inzamelen van stofjes.

Bij deze nog een korte oproep aan al degenen die zich vandaag wat minder fris voelen: blijf alstublieft uit mijn buurt! Mijn neus en ik danken u.

Bruine suiker en versgeplukte paprika's

Tunnelweetjes

Sylvie ziet een lichtje aan het eind van de tunnel

en loopt daar dus naartoe.

Apple love

Titanic enzo

De laatste tijd vergelijk ik ons bedrijf meer en meer met een schip en om nog specifieker te zijn: met de Titanic.
De reddingssloepen zijn uitgezet en iedereen die zichzelf redden kan, doet dat ook. Overal in het land vallen ontslagen; op ons 'schip' nemen ze zelf ontslag. Sommigen om een ander schip te gaan bouwen, anderen omdat ze niet langer kunnen leven met de huidige situatie en voor zekerheid kiezen.
En zo is er vandaag ook iemand van onze 'kajuit' in een reddingssloep gaan zitten, op zoek naar een betere toekomst. En ik gun het haar, ja ik gun het haar. Het warme kopje koffie op haar 'reddingsboot'. En vooral ook die betere toekomst. Maar ik geef toe, een tikkeltje jaloezie schoot spontaan door mij heen, toen ik het nieuws vernam, omdat ik stiekem naast haar in de reddingssloep wou gaan zitten.
Natuurlijk zijn er zoals op elke Titanic ook van die hersenloze muzikanten die tot de laatste snik trouw blijven aan een schip. Trouw aan het vaderland, trouw aan jezelf, trouw aan je principes, ok. Maar trouw aan een schip? Laat me niet lachen.

Tot die muzikantencategorie behoor ik niet, laat ik dat duidelijk stellen. Op het moment loop ik een beetje verward rond op de Titanic (de paniek komt later nog waarschijnlijk), niet goed wetend welke richting uit om in de juiste reddingssloep te stappen. (maar welke is de juiste?)
Ik denk dat ik nog eventjes mee dobber op de oceaan van onzekerheid en dat ik uiteindelijk in het ergste geval net vóór de muzikanten in zee spring. En dan hoop dat een reddingsboot mij komt redden.

Vriendelijke noot aan de haaien: Gelieve mij niet op te eten voor ze mij komen redden. Alvast bedankt!