Verdomde goedzakkerij

Thuisgekomen van een werkelijk stresserende voormiddag, krijg ik van M. te horen dat er een 'klant' voor mij is geweest en dat hij hem gezegd had dat hij na de middag moest terugkomen. Door het dolle heen zet ik mijn laptop op en doe ik stiekem een vreugdesprongetje, als de bel gaat. Vriendelijk als ik ben, laat ik de 'klant' - in skipak? - binnen en geef hem een plaatsje aan de grote tafel, waar de laptop al in volle gereedheid staat. Ik ben nog altijd enthousiast (en later zal blijken ook redelijk naïef), zelfs als ik op de te vertalen papieren 'à traduire par un traducteur agréé' zie staan, want daar heb ik namelijk geen kaas van gegeten. Sylvie is nu eenmaal geen beëdigd vertaler en mijnheer L., die overigens in Frankrijk geboren is, al 20 jaar in België woont, maar - zo blijkt ook - het Nederlands nog altijd niet al te machtig is, heeft een beëdigd vertaler nodig. Wat nu?
Aangezien mijnheer L. er redelijk zielig uit ziet en hij kennelijk overal van het kastje naar de muur wordt gestuurd, besluit ik hem te helpen. En nu gaat u achterover slaan van mijn goedheid, want dat helpen gaat - u zal zien - nogal ver. Eerst bel ik de vertaalbureau's die hij nog op zijn papiertje heeft staan, op. Zonder resultaat, want het is middagpauze natuurlijk. Een normale mens eet op dit moment. Ondertussen bied ik mijnheer L. al een koffie aan, om het wachten wat aangenamer te maken - eigenlijk twee, want de eerste was overgelopen. Met één suikerklontje en een goeie scheut melk, van de Aldi, maar melk is melk.
Omdat ik nog geen vertaalbureau kan bereiken, ga ik dan maar over tot het scannen van de officiële documenten die vertaald moeten worden, want mijnheer L. heeft geen mailadres en geen telefoonnummer. Het lijkt wel alsof hij uit één of ander Middeleeuws tijdperk recht mijn huis is ingestapt. Maar toen bestonden er nog geen skipakken zeker?
Dat scannen verloopt ook al niet vlot, want de nieuwe laptop was nog niet met de scanner verbonden geweest, dus moest ik de hulp van M. inroepen, tot groot jolijt van mijnheer L. die ook niet veel kent van technische (en minder technische) snufjes en dat dan wel grappig vindt. Dankzij M. kan ik even later weer verder en mail ik ten slotte de documenten naar de vertaalbureau's met de vraag om een offerte te maken voor een particulier die geen telefoonnummer of mailadres heeft. Om dan mijnheer L., tussen de vele onbegrijpelijke en onverstaanbare verhalen over zijn leven door, te moeten melden dat ik op dat moment niet veel anders meer voor hem kan doen.
Aangezien ik mijnheer L. liever niet elke dag aan mijn huis heb staan en ik hem kennelijk via geen andere communicatieweg kan bereiken, stel ik hem voor om zo gauw ik een offerte binnen heb, op mijn fiets te springen en hem deze te bezorgen. Terwijl hij daar knikkend mee instemt, gaat hij onverstoord verder met het beschrijven van zijn levensverhaal en sta ik kordaat op van tafel, in de hoop dat hij dit gebaar zou begrijpen en na anderhalf uur van mijn kostbare tijd ingenomen te hebben, zou beseffen dat er voor hem nu toch wel een tijd van gaan gekomen is.
En zo gezegd, zo gedaan. De offerte van een andere vertaalbureau is ondertussen door mijzelve bij mijnheer L. bezorgd en ik heb in zijn plaats de offerte via mail goedgekeurd. Het enige wat mij nog te doen staat, is mijnheer L. verwittigen (opnieuw per fiets) wanneer de vertaling klaar is, zodat hij deze kan gaan ophalen bij het vertaalbureau en met hen de betaling kan regelen.

Tot zover mijn enthousiasme en mijn zakelijk instinct - dat er dus werkelijk niet is -, want ik zelf hou aan dit hele avontuur geen rosse eurocent over. Als dat geen goede daad is, dan weet ik het niet meer.

Aan degenen die geïnteresseerd zijn in niet-beëdigde vertalingen, gelieve contact met mij op te nemen (www.mejoravertalingen.be).
Aan degenen die geïnteresseerd zijn in beëdigde vertalingen, gelieve mij aub voorlopig met rust te laten.

Ik dank u zeer.

Zaaglitanie

Ik weet niet hoe het komt, maar mijn nieuwe werkplaats (voor 28 uur, that is) op 5 minuten van bij mij thuis móet wel het paradijs der bacteriën vertegenwoordigen. Nog nooit meegemaakt, maar in een maand tijd heb ik een keelontsteking, het gedoe na het operatief verwijderen van de wijsheidstanden en een verkoudheid gehad en sinds vandaag ook nog een pijnlijke blaasontsteking erbij (om het rijtje mooi af te sluiten). Och gij!
Hoe ongelooflijk is dat wel niet. Ik ben duidelijk niet klaar voor de winter, want de herfst is kennelijk al een probleemseizoen. Leve het vallen van de bladeren, uhum.
Aangezien ik wel lieve collega's heb en zij daarnaast ook wel een beetje uit eigen belang aan de algemene gezondheid denken, willen we nu een luchtzuiverende plant aanschaffen (want wij zitten dus werkelijk in een saunakot), maar dat maakt dus geen deel uit van de bedrijfspolicy. Da meende toch nie.

En om het dan nog erger te maken, heb ik net te horen gekregen dat ik ook helemaal geen verlof meer heb, nada, nougabollen, terwijl ik normaal nog 6 (!) dagen op te nemen had, als ik voltijds had blijven werken. Dus tussentijdse rustmomentjes inbouwen om de koude door te komen, zit er ook niet in. Alé jom, da's toch nie fair hè.

En dan dat weer, dat is ook niet bepaald hartverwarmend of energiebevorderend te noemen. En ze zeggen niet voor niks dat ge daar gene hond doorjaagt.
Maar om de pijn iets minder te maken, zullen we er toch door moeten om een soort van vitaminekuur te gaan halen, kwestie van een immuunschild tegen ongewenste beestjes te kunnen opbouwen en aldus toch het eerste probleem de baas te kunnen. Awel ja, doet da.

En vooral ... blijven lachen!

Big butts ... and i cannot lie

Het is officieel: ik heb een dikke poep.
De fase van ontkenning is voorbij. Verschillende keren bekeek ik mijn achterste in de spiegel en dacht ik 'dat het nog wel meeviel'. En ontelbare keren dacht ik bij het passen van bepaalde rokken, dat het model niet zo geschikt was voor mijn achterste, waarna ik het gerokte kledingstuk dan maar wijs en verstandig in het kledingrek liet hangen. Maar vandaag is de bom werkelijk ingeslagen, toen ik voor het preoperatief dossier (wijsheidstanden, weet u nog) mijn huidig gewicht moest weten en op de weegschaal ging staan die ik sinds een vijftal jaar niet meer had gezien: Sylvie is verdikt (en niet omdat haar trui gekrompen is) en dan nog eens vooral op haar poep natuurlijk. Dat heb je altijd natuurlijk: wat je aan de voorkant nodig hebt, komt er heel logisch aan de achterkant bij.

MAAR Sylvie is niet van plan zich bij haar J-Lo achterste neer te leggen en gaat in de aanval. De Zumba-uitjes gaan weer op het wekelijkse menu komen, druk of niet druk. En voor de rest, als er iemand nog goede kontoefeningen weet: u weet waar u ze kunt steken. Niet in uw al of niet dikke poep natuurlijk, maar wel in de reactie-box! Welbedankt!

De kronkels van het Systeem

Deze week ben ik eindelijk gestart met wat ik al die tijd in mijn hoofd had zitten: deeltijds werken op 5 minuten van ons huis en op 2 dagen 's middags thuis komen om op mijn eentje nog vertalingen te maken met zicht op de tuin. La vie en rose.

Als brave burger ben ik dan wel zo zelfbewust om de vakbond en consoorten op de hoogte te brengen van mijn doorgehakte knoop, kwestie van in orde te zijn met de hele administratieve rompslomp, maar dat extra fietstochtje had ik beter achterwege gelaten, want niets hoefde aangepast te worden. Ik kreeg alleen de melding dat 'mijn rechten dan niet behouden werden'. Toen ik vroeg wat dat juist inhield, kreeg ik een uitleg die slechts van ver steek hield en liet ik het er maar bij. Was ik nu ontslagen geweest, had ik die rechten nog wel gehad, maar nu had ik zelf het heft in handen genomen en dan was ik die rechten kwijt. So be it. Ik vind het alleen wel treffend dat iemand die maandenlang van de maatschappij profiteert (ik heb het dan niet over de mensen die zonder slag of stoot zonder werk zijn gevallen en die enorm veel moeite doen om terug op de arbeidsmarkt te geraken), die zelfs niet de moeite doet om ook maar één stap buiten de deur te zetten om effectief werk te gaan zoeken, wél zijn rechten blijft behouden.

Maar dat, mijn beste, zijn dan de rare kronkels van het Systeem. En dat gaat mijn petje toch wel te boven.

Grote mond

Aan degenen die vinden dat ik een grote mond heb (en die kan ik niet op twee handen tellen volgens mij):
U heeft ongelijk. Ik moet mijn wijsheidstanden laten trekken - alle vier! - want ze hebben geen plaats en zitten langs alle kanten te trekken en te duwen, wat een ongelooflijke pijn met zich meebrengt, die enkel te verhelpen is met Brufen.

Dus grote mond, yeah right!