Stokje

Het is hier weer al een tijdje stil; misschien vandaar dat er opeens een stokje van Madrina in mijn reactiebox kwam binnen gewaaid! En aangezien er met dit herfstige weer weinig inspiratie te rapen valt om hier iets anders neer te pennen, zal ik voor een keer eens doen wat er van mij gevraagd wordt, nl. tien ongekende weetjes over mij prijsgeven:

- Keer op keer heb ik het weer voor als ik onder de douche sta. 'Had ik nu mijn haar al gewassen of niet?' Als ik onder douche sta, sta ik om een of andere redenen aan vanalles en nog wat te denken, waardoor ik mijn haar niet 'bewust' aan het wassen ben en ik even later niet meer weet of ik het al gewassen had of niet. Waarna ik meestal besluit om ze nog eens te wassen, voor het geval ik ze nog niet gewassen had. Mindfulness alom hoor.

- Ik ga nooit trouwen. Ik zie daar persoonlijk het nut niet van in. Een groot feest geven als je al een hele tijd samen bent, ok, maar een gelofte afleggen en je liefde verklaren in het bijzijn van andere mensen? Die andere mensen zien dat toch zo ook wel dat M. en ik elkaar graag zien?

- Ik haat Kerstmis. Al die falalala hoeft voor mij niet. Wij zetten ook geen kerstboom of versieren ons huis niet. En liever zou ik ook geen kerstkaarten sturen of geven (al doe ik dat meestal wel, omdat ik denk dat mensen ons anders 'onbeleefd' vinden). En verplicht familie moeten bezoeken die je anders nooit ziet, in deze zogezegd warme en gezellige periode? Liever niet, bedankt.

- Ik heb een rijbewijs, maar ik kan totaal niet parkeren. Soms wel, maar meestal niet. Zo'n Peugeot Partner als wij hebben, is dan ook zo goed als een halve bus vind ik. Ik rijd ook niet zo graag zelf met de auto. Alleen als het écht moet.

- U zal mij vrijwel nooit met los haar zien. Of u moest 's nachts bij mij in bed liggen of mee onder de douche staan. Het is dat ik de perfecte coupe nog niet heb gevonden en dat ik nog een soort jeugdtrauma meezeul uit vroegere tijden (als kind 'moest' ik mijn haar los doen).

- Ik ben heel dikwijls jaloers op mensen, gewoon omdat ze zoveel geluk hebben of om een andere domme reden. Dat is een automatische reflex. Ik zou liever hebben dat ik die reflex niet had.

- Ik laat altijd een kwak mayonaise op mijn bord liggen. Dat is niet expres of zo, dat is gewoon zo. Als ik mayonaise neem, neem ik altijd 'genoeg', maar meestal is dat ook 'te veel'. En M. stoort zich daar mateloos aan.

- Ik ben een enorme dieren- en vooral kattenvriend. Ik heb een zeehond geadopteerd ergens in Texel en zie mijn kat doodgraag. En ik vind dat meer mensen voor dieren zouden moeten opkomen, want zij zijn het waard en verdienen het niet om slecht behandeld te worden.

- Ik kan niet tegen onrechtvaardigheid. Als ik voel dat mensen mij onterecht behandelen of als dat bij andere mensen gebeurt, breekt de furie in mij los en word ik een katje dat niet zonder handschoenen aangepakt kan worden. U weze gewaarschuwd.

- Ik kan niet goed tegen bloed. Heel vroeger wou ik dokter worden, maar die droom heb ik gauw terug in de kast opgeborgen. Als mijn zus bijvoorbeeld gevallen was en mijn moeder de wond wou ontsmetten, kon ik daar heel even naar kijken en mij dan ineens 'niet goed' voelen. Als in 'ik ga bijna van mijne sus'.

Bewijs nog even dat je een mens bent.

Ik heb twee accounts op Twitter: een persoonlijke en een zakelijke. Want naar het schijnt, kan je via Twitter en andere sociale netwerken klanten binnen halen. Niet dat dat al gebeurd is, maar ik wil natuurlijk voorbereid zijn en daarnaast ook meegaan met mijn tijd natuurlijk. Je kan natuurlijk niet op twee accounts tegelijk zitten, dus komt het al wel eens voor dat er tussen beide geswitcht moet worden. En dan moet ik telkens diep nadenken. Welk wachtwoord had ik ook al weer gekozen voor de ene en welk voor de andere?

Kleine zijnoot: tegenwoordig lijk ik aan vroeg-dementie te lijden, want telkens ik de code van mijn bankkaart aan eender welke kassa moet ingeven, is die ineens foetsie, weg uit mijn hoofd, en krijg ik medelijden van kassiersters die mij dan toemompelen dat ze mij dáár helaas niet mee kunnen helpen. En het frustrerende daarna is dan dat ik geen voet buiten de winkel gezet moet hebben of ze floept weer in mijn hoofd, waar ze altijd gezeten heeft. Laatst had ik zelfs een bankkaart geblokkeerd, per ongeluk, en het was dan nog niet eens die van mij, maar die van M.

Maar goed, het ging niet over bankkaarten, maar over Twitter. Gelukkig dat Twitter (en heel wat andere websites waar mensen een account kunnen hebben) nog over een hulppagina beschikt. Speciaal voor mensen zoals ik, die zo dom zijn geweest om verschillende wachtwoorden te kiezen en die die nergens hebben opgeschreven of die met momenten ook aan vroeg-dementie lijden. Dus in de hoop dat die pagina mij verder kan helpen, klik ik op 'wachtwoord vergeten' of zoiets. En dan gebeurt het, mensen!

Dan moet je op die pagina ineens bewijzen dat je een mens bent! Dat staat daar dus 'letterlijk', zwart op wit, alsof ze niet kunnen geloven dat een mens zijn wachtwoord vergeten zou kunnen zijn. Het is niet omdat ik zo dom als een ezel ben om mijn wachtwoord te vergeten, dat ik geen mens ben hé!
Maar goed, eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik eerder op de grond lag te rollen van het lachen dan dat ik mij beledigd voelde.

Do what?

Tegenwoordig verdeel ik mijn tijd tussen 3/5 gaan werken, vertalen, lesvoorbereidingen maken, les volgen, les geven op maandagavond, bijlessen voorbereiden, bijles geven in het weekend en dat zal het op werkgebied zo wel zijn ongeveer.
Veel mensen vragen zich af of dat wel lukt zo, zoveel jobs tegelijkertijd, maar eerlijk gezegd bevalt het mij prima.
Donderdagavond zucht ik telkens weer opgelucht, omdat ik tot en met dinsdagmorgen weer mijn eigen ding kan doen.

• Omdat ik kan zitten vertalen, met de fantastische sound van Adèle op de achtergrond.

• Omdat ik kan lunchen, terwijl ik een opgenomen aflevering van Grey's Anatomy bekijk.

• Omdat ik kan dollen met de kat, zonder dat iemand mij op de vingers tikt en zegt dat ik moet voortdoen.

• Omdat ik ondertussen een paar wasjes op kan zetten en dit in het weekend dan niet meer hoef te doen.

• Omdat ik gewoon ook kan spijbelen, als de zon schijnt én het werk het toelaat.

Er zijn ook wel nadelen aan thuis werken als zelfstandige in bijberoep en het is zeker niet omdat ik meer dan één job doe, dat ik veel verdien (was dat maar zo) - toch zeker niet evenveel als een gemiddelde fulltimer in de privésector -, maar op dit moment past dit het beste bij mij en later zien we weer wel.

Het leven is te kort om in een job te zitten, waar je elke morgen meters tegenaan kijkt, niet waar?

Picknick

De 'zomer' van 2011 loopt op zijn eind.
En op die zeldzame zonnige dagen deden wij van picknick enzo.

Poging zoveel

Bij deze zit ik dan aan poging zoveel om te zoeken en liefst ook te vinden wat er mij 'past' als job. Er waren nog twee mogelijkheden, twee opties waar ik over twijfelde, twee mogelijkheden die ik bleef wikken en wegen. Van één optie zullen we het binnenkort daadwerkelijk weten, of ze 'past' of niet.

Toen er een folder over de specifieke lerarenopleiding in de bus viel en, meer nog, toen ik telefoon kreeg van de directeur van de school waar ik vijf jaar geleden mijn eerste stapjes in het avondonderwijs zette, met de vraag om drie maanden een collega te komen vervangen - ik was de eerste die hij belde van negentien cv's -, kon ik gewoon niet anders dan dit als een teken aan de hemel zien. En zo geschiedde, de jobaanbieding werd met een daadkrachtige 'ja' aanvaard en het eerste inschrijvingsgeld voor de specifieke lerarenopleiding werd betaald.

En zo weten we weer wat doen bij het begin van het nieuwe schooljaar. En ondertussen tikt die biologische klok ook weer wat verder, maar die zullen we dan weer maar even negeren.