vrijdag 14 december 2012

Met twee in het kleinste kamertje

Er zijn er misschien die - na het lezen van de titel - denken dat ik na lange tijd de voorkeur geef aan erotische blogstukjes, maar daarin moet ik jullie helaas teleurstellen.
Het gaat om iets heel anders, want je denkt misschien iemand te kennen, als je al meer dan tien jaar de lakens deelt, maar niets is minder waar, mensen. Tijdens een banale activiteit als boodschappen doen op een doordeweekse dag in de Colruyt kan dat beeld zomaar opeens veranderen

'Ons toiletpapier is niet zacht genoeg', liet M. in de week al eens vallen, toen hij voor de zoveelste keer van zijn geurend lectuurhoekje kwam - zijn er zo nog mensen die graag boekjes lezen in het kleinste kamertje van het huis? Ikzelf had daar helemaal geen last van - kon mij zelfs nog veel erger wc-papier herinneren (dat van op de lagere school vroeger, donker, gerecycleerd en niet echt zacht te noemen) - maar ik ben dan ook een propper en M. behoort tot de vouwcategorie van wc-gebruikers. Dat moet blijkbaar een verschil maken.
En M. meende wat hij zei. Een week later in de Colruyt liet hij in de rayon van het toiletpapier zijn handen over de verpakkingen glijden en bleven ze uiteindelijk hangen bij het Scottex-papier, u weet wel, van dat schattige hondje. En M. hield voet bij stuk. En zo kwamen we dan bij de kassa uiteindelijk met twee soorten toiletpapier aan.

Conclusie: U kan ten huize M. en Sylvie tegenwoordig dus uit twee soorten toiletpapier kiezen, als u ons kleinste kamertje bezoekt. De goedkopere variant voor de propper en de Scottex-variant voor de vouwer.
Maar negeer vooral deze vakjesindeling en kies volledig vrij het toiletpapier dat u wenst. Gast is koning natuurlijk.

vrijdag 20 juli 2012

How to ruin your life


Stay in one place your whole life. Always order vanilla even though the menu is four pages long. Become the type of person who sends back lattes. Save up your money for a plasma TV instead of a plane ticket. Talk a lot about things you know nothing about. Have an affair with someone you don’t even find attractive.

Refuse to forget your ex. Make it impossible for yourself to do anything without remembering that you used to do it with them. Hug your knees under the sheets and think about how safe you felt when they held you at night. Remind yourself daily of how empty you feel. Find new ways to make yourself sad.

Get drunk all the time. Consider no Saturday night, national holiday or extended happy hour complete without a vodka-induced breakdown. Graduate college but keep drinking like you’re still in it. Notice that cheap beer tastes watery and stale when you drink it alone but drink it anyway. Look at old Facebook photos wasted and wonder where everyone went.
Never drink. Never do anything that could potentially be “bad” for you. Treat your body like the temple it is and say no to carbs, yes to wheatgrass, go to bed at ten sharp and turn down cake on your birthday. Take fifteen different dietary supplements. Monitor carefully. Succumb to nothing. Miss out on everything.

Compare yourself constantly, to everyone. Allow the standards of image-obsessed, age-obsessed culture to make you feel decrepit at 25. Scroll through skinny girls on Tumblr feeling wistful and inadequate. Pull at the skin on your hipbones, stomach, and underarms in the mirror. Sigh a lot. Sigh all the time.

Don’t fall in love with anyone or anything. Put an impenetrable wall between yourself and other people. Add a fire-breathing dragon and eight yards of barbed wire. Be suspicious of everyone’s motives. Hold grudges long after you’ve forgotten what for.
Fall in love with everyone and everything. Run after the next best thing like it’s a bus you’re perpetually late for. Throw your heart into every other stranger’s hands and be genuinely surprised to be hurt. Refuse to learn. Refuse to ever learn.

donderdag 7 juni 2012

Zotjes

Ik kwam nog eens kijken om te zien of mijn hersenspinsels toevallig niet vanzelf hun weg gevonden zouden hebben naar mijn blog en daar zwart op wit beschreven zouden staan, zodat ik die moeite niet meer zou moeten doen om ze op een interessante manier met de wijde wereld te delen, maar helaas. Unlike juni tweeduizend en twaalf, is het hier weer wreed windstil.

Maar weet u wat ik dan wel weer zotjes vind? Dat ik ineens al zes 'leden' - dat klinkt zo clubjesachtig - heb die deze windstille website volgen. Dat vraagt om een smiley op mijn gezicht (die ik niet in tekst ga verwerken, want dat staat zo onprofessioneel), als ik heel eerlijk moet zijn. Of is dat net omdat ik eindelijk eens zwijg dat de mensen van de stilte komen genieten? U zegt het maar. Ik kan daar wel mee leven.

In ieder geval: aan mijn (zes?) trouwe lezers die het nog altijd niet hebben opgegeven om hier nu en dan eens te komen piepen in de hoop een nieuwe post te vinden: BEDANKT!
Ik beloof u beterschap, zeer gauw, met de zomer in zicht en al.