Toppunt

Het toppunt van mensen herkennen:

- Iemand van gezicht herkennen, maar niet meer weten van waar. Na lang nadenken, op die persoon afstappen en onzeker vragen of het eventueel van de Spaanse les is. Een Spaanse les die ik notabene op mijn 16 jaar al volgde. Wist zij mij dan te vertellen. En dan te bedenken dat ze zelfs na negen jaar mijn naam nog wist. En ik die dacht dat míjn geheugen goed was.

- De moeder van één van de beste vrienden van M. herkennen. Enthousiast wuiven om 'hallo' te zeggen en verwachten dat er toch tenminste een glimlach mijn richting uit zou komen. De moeder achter zich kijkend en pas na twee minuten doorhebbend dat ik haar bedoelde. Om dan toch eindelijk mijn richting uit te waggelen, lichtjes tegen haar zin. 'Oh' en 'dat ze dagelijks zoveel gezichten zag en dan toch zeker niet het mijne'.

Stiekem vind ik de eerste persoon sympathieker dan de tweede. En die zie ik dan één keer om de negen jaar. Zucht.