Juist als die ene schouder om op te huilen ver weg is en voor de twee komende dagen nog niet van plan is om terug te komen, heb je zo'n huilavond. Gisteren was zo'n huilavond. Die moeten er ook eens zijn natuurlijk, maar ik onderga ze toch liefst als M. dicht in de buurt is. Gelukkig dartelde Frigo zoals altijd wel door het appartement rond, maar die apprecieerde het ook niet ten zeerste dat ik in zijn pels snotterde, wat uiteindelijk ook wel begrijpelijk is.
It was just me and my sorrow. M. probeerde mij wel telefonisch bij te staan in het moeilijke moment, maar ik had al snel door dat telefonische opvrolijkmanoeuvers mij weinig doen. Zelfs een telefonische knuffel deed me veel minder dan een echte.
Gelukkig ben ik vandaag weer huilebalk af, onder andere dankzij de zumba-les gisteren, waar je gewoon met verstand op nul alles moet geven, maar diep vanbinnen ben ik wel nog triest. Omdat ik wil, maar niet kan of mag. Omdat de Gouden Gloriejaren potverdekke al ver achter ons liggen - ik heb ze zelfs nooit meegemaakt, hoe oneerlijk -. Omdat we ons, voor wie het nog niet gemerkt had, in volle crisistijd bevinden en het verdomme moeilijk is om aan den bak te komen. Omdat interessante vacatures heel eventjes op het net staan en voor de zon ondergaat, meestal alweer als sneeuw voor de zon verdwenen zijn, door het overaanbod op de arbeidsmarkt.
But then again, zullen we maar blij zijn dat we ondertussen nog een inkomen hebben? Want er zijn ook mensen die ontslagen zijn, die een huis af te betalen hebben en kinders te voeden, die misschien ook moeilijk aan een nieuwe job geraken. Mensen die wanhopig proberen de eindjes aan elkaar te knopen.
Ik zou dus blij moeten zijn dat ik nog 'werk' heb. Alhoewel, zucht.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
4 opmerkingen:
en dan zijn er nog van die collega's die je doen schrikken als je aan het dagdromen bent aan het kopieerapparaat.
dat komt allemaal goed. als de nood het hoogst is..
en och, blètdagen moeten er nu eenmaal soms zijn he ;)
x
Sylvie toch, dat is echt balen. Maar de aanhoudster wint en ik weet zeker dat jij genoeg capaciteiten hebt om een leuke job te vinden, vroeg of laat. Dit kan als clichéklinkende peptalk overkomen en ik ken je natuurlijk niet echt, maar ik denk toch dat jij een positieve ingesteldheid hebt en dat lijkt mij nog altijd het belangrijkste, ook in het beroepsleven. Dat één sollicitatie op niets uitdraait, is klote, maar helemaal niet vreemd of zo, zeker gezien de toffe economische toestand waarin we ons bevinden.
Heel veel succes in ieder geval!!!
En jezelf af en toe eens goed laten gaan, moet ook kunnen.
Merci voor de woorden van troost!
Een reactie posten