Titanic enzo

De laatste tijd vergelijk ik ons bedrijf meer en meer met een schip en om nog specifieker te zijn: met de Titanic.
De reddingssloepen zijn uitgezet en iedereen die zichzelf redden kan, doet dat ook. Overal in het land vallen ontslagen; op ons 'schip' nemen ze zelf ontslag. Sommigen om een ander schip te gaan bouwen, anderen omdat ze niet langer kunnen leven met de huidige situatie en voor zekerheid kiezen.
En zo is er vandaag ook iemand van onze 'kajuit' in een reddingssloep gaan zitten, op zoek naar een betere toekomst. En ik gun het haar, ja ik gun het haar. Het warme kopje koffie op haar 'reddingsboot'. En vooral ook die betere toekomst. Maar ik geef toe, een tikkeltje jaloezie schoot spontaan door mij heen, toen ik het nieuws vernam, omdat ik stiekem naast haar in de reddingssloep wou gaan zitten.
Natuurlijk zijn er zoals op elke Titanic ook van die hersenloze muzikanten die tot de laatste snik trouw blijven aan een schip. Trouw aan het vaderland, trouw aan jezelf, trouw aan je principes, ok. Maar trouw aan een schip? Laat me niet lachen.

Tot die muzikantencategorie behoor ik niet, laat ik dat duidelijk stellen. Op het moment loop ik een beetje verward rond op de Titanic (de paniek komt later nog waarschijnlijk), niet goed wetend welke richting uit om in de juiste reddingssloep te stappen. (maar welke is de juiste?)
Ik denk dat ik nog eventjes mee dobber op de oceaan van onzekerheid en dat ik uiteindelijk in het ergste geval net vóór de muzikanten in zee spring. En dan hoop dat een reddingsboot mij komt redden.

Vriendelijke noot aan de haaien: Gelieve mij niet op te eten voor ze mij komen redden. Alvast bedankt!