Het noodlot

En dan heb ik u nog niet verteld over het drama van een paar weken geleden.

Eerst was er het overvolle plantencentrum waar de helft van de stad besloot zijn regenachtige zondagnamiddag door te brengen.
Nee, ik wou niet daar kijken en ook nog eens daar. Ik wou gewoon mijn planten en naar de kassa. Drukte is echt niets voor mij.

Thuis gekomen keerde de rust weer en kwam het zonnetje door de wolken piepen. Hét moment om mijn groene kruidenvriendjes in hun potjes met potgrond te zetten. Ze hadden nog maar net allemaal hun tenen gestrekt of ik zag de bui al hangen. Het zou gaan regenen!
Maar plantjes kunnen tegen de regen, dacht Sylvie, dus repte ze zich naar binnen, blij dat de dorst van haar plantjes ook meteen gelest zou worden. Wist zij veel dat de weergoden iets anders in petto hadden. Er kwam niet alleen onweer en van die slagregen, maar ook nog eens hagel, zo van die hagelbollen van een centimeter groot -dat zijn dan die aprilse grillen zeker -. In paniek probeerde ik de margrieten te redden, die het dichtst bij de deur stonden, maar moest ik de rest noodgedwongen laten staan, omdat ik de hagelbollen in die paar seconden al door merg en been voelde.

En op dat eigenste moment heeft onze jongste spruit 'Basilicum' de geest gegeven. De hagelbollen hadden zijn teentjes al bevroren.
De toestand van onze iets oudere telg 'Rucola' is nog steeds kritiek, maar we hopen dat hij er nog doorkomt. We proberen ons sterk te houden.