Wijvenweek #6

Waar ik trots op ben, wilden ze weten. Ik gebruik hier bewust de verleden tijd, want wijvenweek is weeral voorbij, maar zoals vaak, hink ik weer een beetje achterop.

Waar ik het allerfierst op ben, is dat ik zelfstandig vertaalster in bijberoep ben geworden, dat ik het oude, vertrouwde patroon heb doorbroken en dat er zelfs al met momenten vertalers voor mij werken in plaats van ik voor hen. En dat probeer ik dan allemaal nog te combineren met een deeltijdse job (er moet nu eenmaal elke maand een vast bedrag in het laatje komen) en een lerarenopleiding. Soms vind ik dat wel straf van mezelf. Er zijn zich ook nog altijd geen vrijwillige kabouters komen aandienen ten huize Sylvie en M., dus dat huishouden probeer ik tussendoor ook nog een beetje naar behoren te doen (wat niet altijd lukt). Ok, ik verdien niet elke maand zoveel als toen ik nog voltijds in de privé werkte, maar deze combinatie geeft nu zoveel meer voldoening. En zolang een mens rond komt, is dat toch voldoende, niet?

En het tweede waar ik trots op ben, heeft te maken met bovenstaande foto. De kers op taart, de kop op het lijf of de staart, .. Al bijna 10 jaar zijn M. en ik samen en 10 jaar lang droeg ik mijn haar vast, elke dag dezelfde staart, liefst met dezelfde haarspeld erin. Sinds vrijdag heb ik er de schaar in laten zetten en ze zo laten knippen dat ik ze wel los moet dragen. En om dan maar volledig 'zot' te doen, heb ik er dan maar ineens een kleur laten op zetten. Brunette, niet blond. Want ik heb niet graag dat mensen mij blond noemen, omwille van de clichés en al. En dus ja, ik ben daar trots op, want voor mij was dat eerlijk waar een groooote stap.