Home sweet home

Het is weer eventjes geleden dat ik hier iets neerpende. Niet dat ik het te druk had of toch niet drukker dan anders. Ik had wel een hele berg strijk te verzetten na de sneeuwvakantie en het huis moest ook eens door Mr. Proper, M. en mij onder handen genomen worden - moeders doen dit nog al eens voor ze op vakantie gaan, maar persoonlijk vind ik het redelijk nutteloos dat een gepoetst huis een week onder het stof moet kamperen, als de bewoners er niet eens zijn -, maar voor de rest ging alles zijn normale gangetje.

De week na de vakantie heb ik vooral van 'thuis' genoten en daarom dat ik eerder daar was dan hier. Ik heb genoten van ons veel te kleine terrasje en Frigo die toch weer eens bij de buurman moest gaan snuffelen, maar meestal toch weer terugkomt als je hem doet schrikken. Van het zonnetje dat op ons kleine terrasje scheen - en gelukkig nog altijd schijnt. Van onze grote gemakkelijke zetel en de bijhorende korte - en soms langere - dutjes, samen of alleen, ... Van het gietertje waarmee ik vrolijk door ons appartementje dartel om de dorst te lessen van recent ontluikende peterselie en basilicum. Van ons appartementje in het algemeen.
Ik hou ervan door de kamers te dwalen met Frigo achter mij of naast mij, om hier en daar een beetje op te ruimen, ginder een tijdschrift vast te nemen en te lachen bij een grappig artikel, te zien hoe de ramen vuil zijn, spontaan een spons vast te nemen en de ramen te beginnen wassen, om er dan mee op te houden als de strepen toch zichtbaar blijven met het geweerkaatste zonlicht op het raam.

En telkens ik op het werk zit, denk ik al aan de avond dat ik weer knusjes in mijn nestje kan zitten, bijna - ik kom ook wel eens graag buiten - als een echte huismus. Tjiep, tjiep. Oost west, Thuis best!

The power of flowers

Op de derde donderdag van de maand april is het secretaressedag.
En dan worden traditioneel de secretaresses of met een mooiere benaming assistants in de bloemetjes gezet. Of toch meestal. Voor de derde keer in mijn leven mocht ik dit weer eens meemaken. Er zijn natuurlijk van die mensen waar je voor werkt, die dat vergeten, maar dit jaar zou die vlieger niet opgaan. Wij, het eiland, zijn dit jaar zo vrij geweest hen er tijdig aan te herinneren.

Resultaat: de snoodaards hadden dit jaar wél iets voorzien (anders zouden ze kletsen op de blote poep gekregen hebben). Een ferme ruiker welriekende bloemen lag mij gisterenochtend fleurig op te wachten. Tel daar nog eens het traditionele directieboeket en de 'bedankt voor wat jullie voor ons doen' bij en ik kon 's avonds solo als bloemenstoet door de straten rijden, met het nodige bekijks natuurlijk, gezien je mijn gezicht waarschijnlijk ergens achter de ruikers moest gaan zoeken.

Het is eens iets anders dan het grijze straatbeeld. Nog eens bedankt aan de lieve collega's.

Kneus een rib

We zijn terug van Les Menuires en de Frédéric Covili-piste daar zal het zeker geweten hebben. Aangezien ik geen been wou/zou breken, heb ik dan maar een ostentatieve duik op platte buik en borst gemaakt en op die manier mijn afdruk achtergelaten, met het snowboard in de lucht. Voor de skiërs en snowboarders die nog moesten volgen in de komende week of weken: 'be aware for the hole'.
Uitwendig niets aan de hand, maar inwendig heeft het wel zijn sporen achtergelaten. Het begon aan de rechterkant met een stekende pijn bij elke rompbeweging die ik maakte. Oordeel van de aanwezige verpleegster ter plaatse: gekneusde rib. Lachen, ademen, geeuwen ... Alles deed pijn. In België ging het al wat beter, totdat ik tijdens het ophangen van de was, moest niezen en ineens links een heftige pijn voelde en mijn beste lezers, die pijn zit er nog altijd. Moest ik dus niet lachen, als ik u opnieuw zie na een weekje vakantie, dan ligt het aan de rib en niet aan het feit dat ik mijn lach in Frankrijk heb achtergelaten.
De rest van de vakantie kan ik in volgende woorden omschrijven: rode pistes, ijs, papsneeuw, vanille-jenever, Baileys, vriendschap, vermoeidheid, Time's up, Teken het maar, zon en Duizend schitterende zonnen!

Dat kunnen ze mij niet meer afpakken begot!

Break a leg

Ik heb ze eindelijk weer 'uit de kast' gehaald: mijn witte melkflessen.

Gans de winter moesten ze in broeken vertoeven of toch tenminste bedekt worden door broek/nylonkousen. Het was nu eenmaal met momenten ijzig koud. Maar nu, nu mogen ze weer naar 'buiten', half bedekt door een rokje dan weliswaar.

Ook al klaagden ze deze morgen steen en been omdat het nog een beetje frisjes was op de fiets, straks gaan mijn onderste ledematen mij dankbaar zijn voor het beetje zon dat ze zullen voelen, als ik naar huis fiets, regelrecht de snowboardvakantie in!

'Break a leg' zou ik mijzelf willen toewensen, ook al is het dan letterlijk niet de bedoeling dat ik een been breek. Integendeel.

Mijn beste lezers, tot over een week!

Snow sacrifices

Vanaf zaterdag ben ik een weekje weg.
Naar de sneeuw & de bergen. En vrijdagavond pak ik het zonnetje gewoon stiekem mee in in mijn koffer, zodat het zonnetje ook mee is. Maar wees gerust, volgende week breng ik het weer mee!

Zo'n weekje weg vergt wel wat opofferingen.
Lieve Frigo kan niet mee en zal dus in Belgenland moeten blijven, terwijl ik mij in Fransenland staande zal proberen te houden op een snowboard en tegelijkertijd in 'hoge' snelheid van de berg naar beneden zoef. (is 'zoeven' een werkwoord?)
Daarnaast is het op het werk ook extra druk, want het werk moet natuurlijk wel gedaan zijn, wat dus wil zeggen dat ik deze week harder moet werken, als ik volgende week op mijn gemak een sneeuwvlinder wil maken, zonder aan saaie rapporteringen te denken.
En dan is er nog het inpakken en wat daaraan vooraf gaat: nog een wasmachine opzetten, gauw die truien ook nog strijken, langs de winkel voor een nieuwe tandenborstel, snowboard gaan bestellen, ziekenkaspapieren in orde brengen, ... Zo van die dingen.

Maar daar tegenover staat natuurlijk een weekje sneeuw & zon, een weekje relaxen & sporten, een weekje vakantie! En dat is toch ook heel wat!