Mannen en vrouwen zijn toch zó verschillend. Dat ervaren M. en ik elke dag en u, beste lezer, waarschijnlijk ook wel als u met een exemplaar van het andere geslacht samenleeft.
Wat mannen details vinden, vinden wij een big deal.
Wat zij een mug vinden, vinden wij een olifant. En ga zo maar door. Zullen wij vrouwen dan het zich eeuwig druk makende geslacht blijven, terwijl mannen nergens graten in zien? Who knows?
Door deze onoverkomelijke tegenstelling, komt het tussen mij en M. wel eens tot een schermutseling, een klinkklare botsing, een meningsverschil en in menig geval ook tot een banale ruzie. Mijn volume reikt dan tot onvoorziene hoogtes en M.'s tenen blijken dan soms wel eens te lang te zijn, waardoor zulke ruzies wel even kunnen blijven nazinderen ...
... om dan uiteindelijk telkens te eindigen in een 'happily ever after' met een 'ik zie u graag' en geweldige make-up seks. Wie zegt er dat ruzie maken altijd slecht moet zijn?
zondag 13 februari 2011
maandag 24 januari 2011
Appellimoen
Joepiedepoepie!Ik heb ze gevonden!
De pérfecte tegelstickers.
Om een paar mottige tegeltjes in de keuken te bedekken met de mantel der luiheid (lees als: te lui om die tegeltjes eruit te slaan en andere tegeltjes in de plaats te lijmen). Perfect in combinatie met onze mojitogroene geverfde keuken. Perfect!
Althans: dat leek zo.
Nee, ze zijn niet perfect. Niets is pérfect.
Ze zijn te groot voor onze minuscule keukentegeltjes van 10 cm op 10 cm.
Gelukkig hebben wij ook nog mottige, grote tegels in de badkamer!
Problem solved.
Ook verkocht? Rep je dan naar www.living-lounge.be!
Ge moest al weg zijn!
Tuutuuut
Ons rode beestje heeft zijn beste tijd gehad.
Alsof het nog niet erg genoeg was dat het klepje aan de binnenkant van de chauffeurskant was afgebroken, nam in de sneeuwtijd ook nog eens een vierwieler van formaat bijna de spiegel aan de chauffeurskant mee in zijn tocht van vernieling - en dat zonder een briefje achter de ruitenwisser te steken! Nu is het dus wel een héél geweldig zicht, als je uit ons beest wil stappen: eerst venster naar beneden draaien, langs buiten de deur open doen, niet vergeten de gebarsten autospiegel in te klappen (om nog ergere 'verwonding' te vermijden) en dan het venster opnieuw naar boven draaien. Als je echt je best doet, zou je het handvat aan de chauffeurskant er zelfs uit kunnen trekken volgens mij, maar we doen dus vooral ons best om dat niet te doen.
Gevolg daarvan is dat wanneer ik in wil stappen, het contact tussen mijn autosleutel en het slot op de deur meestal niet matcht, waardoor ik eerst de passagierskant moet openen om dan van binnenuit het slot van de chauffeurskant open te klikken en dan rond de auto te lopen en de deur als vanzelf te openen.
In en uit ons beestje stappen: het houdt dus wel wat in.
Aangezien M. en ik er 200% van overtuigd zijn dat ons beest niet meer door de keuring zal geraken (ze zullen eens met ons lachen, als we daar aankomen denk ik) en we ook liever geen geld meer wensen uit te geven aan een vierwieler (mét vierwielaandrijving, dat wél ja) die op elk moment volledig uiteen lijkt te vallen, zijn wij dus op zoek naar een ander beest om ons naar fijne en minder fijne plaatsen te vervoeren en zouden wij ook het liefst van ons ander beest afgeraken.
Maar iets in mij zegt, dat ik daar hier geen gegadigden voor ga vinden en dat ligt volledig aan mezelf en mijn nihil-verkoopstactiek. Maar zoals ik zelf regelmatig zeg: ge moet het zeggen lijk het is. Moest u een Poolse overbuur hebben of een Tsjechische opkoper kennen (voor de export is ons beest nog wel perfect denk ik, want hij rijdt nog wel, ja!), ze mogen altijd eens een bod komen doen. Onze verwachtingen zijn alleszins niet hoog gespannen.
Alsof het nog niet erg genoeg was dat het klepje aan de binnenkant van de chauffeurskant was afgebroken, nam in de sneeuwtijd ook nog eens een vierwieler van formaat bijna de spiegel aan de chauffeurskant mee in zijn tocht van vernieling - en dat zonder een briefje achter de ruitenwisser te steken! Nu is het dus wel een héél geweldig zicht, als je uit ons beest wil stappen: eerst venster naar beneden draaien, langs buiten de deur open doen, niet vergeten de gebarsten autospiegel in te klappen (om nog ergere 'verwonding' te vermijden) en dan het venster opnieuw naar boven draaien. Als je echt je best doet, zou je het handvat aan de chauffeurskant er zelfs uit kunnen trekken volgens mij, maar we doen dus vooral ons best om dat niet te doen.
Gevolg daarvan is dat wanneer ik in wil stappen, het contact tussen mijn autosleutel en het slot op de deur meestal niet matcht, waardoor ik eerst de passagierskant moet openen om dan van binnenuit het slot van de chauffeurskant open te klikken en dan rond de auto te lopen en de deur als vanzelf te openen.
In en uit ons beestje stappen: het houdt dus wel wat in.
Aangezien M. en ik er 200% van overtuigd zijn dat ons beest niet meer door de keuring zal geraken (ze zullen eens met ons lachen, als we daar aankomen denk ik) en we ook liever geen geld meer wensen uit te geven aan een vierwieler (mét vierwielaandrijving, dat wél ja) die op elk moment volledig uiteen lijkt te vallen, zijn wij dus op zoek naar een ander beest om ons naar fijne en minder fijne plaatsen te vervoeren en zouden wij ook het liefst van ons ander beest afgeraken.
Maar iets in mij zegt, dat ik daar hier geen gegadigden voor ga vinden en dat ligt volledig aan mezelf en mijn nihil-verkoopstactiek. Maar zoals ik zelf regelmatig zeg: ge moet het zeggen lijk het is. Moest u een Poolse overbuur hebben of een Tsjechische opkoper kennen (voor de export is ons beest nog wel perfect denk ik, want hij rijdt nog wel, ja!), ze mogen altijd eens een bod komen doen. Onze verwachtingen zijn alleszins niet hoog gespannen.
donderdag 13 januari 2011
Baby-blues
Tegenwoordig heb ik de baby-blues. Nee, niet datgene wat prille moeders ervaren, nadat ze hun spruit (liefst) heelhuids op de wereld hebben gebracht, maar dat i wanna be a mommy too-gevoel.
En velen zullen dit een openbaring vinden, want had u mij dat vorig jaar gevraagd, had ik nog prompt 'oh neee' geantwoord, maar vandaag de dag wordt dat gevoel telkens maar groter en groter. En zelfs in mijn dromen besluipt het mij, zélfs als ik er niet bewust mee bezig ben.
Maar wat wil je dan ook, als ze met baby's om je oren slaan? Dan kun je toch lijk niet anders? Hier een nichtje, daar een neefje, ginder nog een twee jaar oudere zus die 'er ook aan gaat beginnen'.
En dat terwijl ik er eigenlijk nog van zou moeten profiteren dat er nu nog geen rekening gehouden moet worden met kroost, dat we de deur gewoon achter ons dicht kunnen trekken, zonder een oppas te moeten regelen. Maar hè, ik ben dan ook altijd tegendraads hè.
En velen zullen dit een openbaring vinden, want had u mij dat vorig jaar gevraagd, had ik nog prompt 'oh neee' geantwoord, maar vandaag de dag wordt dat gevoel telkens maar groter en groter. En zelfs in mijn dromen besluipt het mij, zélfs als ik er niet bewust mee bezig ben.
Maar wat wil je dan ook, als ze met baby's om je oren slaan? Dan kun je toch lijk niet anders? Hier een nichtje, daar een neefje, ginder nog een twee jaar oudere zus die 'er ook aan gaat beginnen'.
En dat terwijl ik er eigenlijk nog van zou moeten profiteren dat er nu nog geen rekening gehouden moet worden met kroost, dat we de deur gewoon achter ons dicht kunnen trekken, zonder een oppas te moeten regelen. Maar hè, ik ben dan ook altijd tegendraads hè.
dinsdag 4 januari 2011
Vingergetik
Ik kan er best tegen als ik kritiek krijg of op mijn vingers getikt word, maar dan moet het wel terecht zijn.
Als mijn baas wenkbrauw-fronsend naar een factuur van 500 € kijkt, die ik zomaar wou crediteren, vind ik dat alleen maar jammer. Niet omdat ik zelf niet logisch kan nadenken en niet weet dat 500 € véél geld is, maar wél omdat een goede opleiding in een nieuw bedrijf gewoon hoogst noodzakelijk is en dat kennelijk niet op het prioriteitenlijstje van voornoemde baas staat. Als mijn collega dan zegt, dat ik het maar moet laten crediteren zonder verdere uitleg, dan is voor mij natuurlijk ook de kous af. Ik ga er niet zélf een vervolg aan breien, als dat niet nodig is volgens de collega's.
Temeer ben ik van mening dat onze klant, als hij de levering niet gekregen heeft, in ieder geval een creditnota van 500 € moet ontvangen - ook en vooral als dat veel geld is -, want wij hebben dat ten onrechte van zijn rekening genomen. En is de hoofdbezigheid van een klantendienst niet 'klanten tevreden houden'? Ik dacht het wel.
Dus baas, een beetje opleiding alstublieft. Alvast bedankt.
Als mijn baas wenkbrauw-fronsend naar een factuur van 500 € kijkt, die ik zomaar wou crediteren, vind ik dat alleen maar jammer. Niet omdat ik zelf niet logisch kan nadenken en niet weet dat 500 € véél geld is, maar wél omdat een goede opleiding in een nieuw bedrijf gewoon hoogst noodzakelijk is en dat kennelijk niet op het prioriteitenlijstje van voornoemde baas staat. Als mijn collega dan zegt, dat ik het maar moet laten crediteren zonder verdere uitleg, dan is voor mij natuurlijk ook de kous af. Ik ga er niet zélf een vervolg aan breien, als dat niet nodig is volgens de collega's.
Temeer ben ik van mening dat onze klant, als hij de levering niet gekregen heeft, in ieder geval een creditnota van 500 € moet ontvangen - ook en vooral als dat veel geld is -, want wij hebben dat ten onrechte van zijn rekening genomen. En is de hoofdbezigheid van een klantendienst niet 'klanten tevreden houden'? Ik dacht het wel.
Dus baas, een beetje opleiding alstublieft. Alvast bedankt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
