Naar de tandarts gaan.
Want dat moet ook gebeuren. En eigenlijk jaarlijks zeker? Of tweejaarlijks? Nu, bij mij was het al wel een poosje langer geleden. Zo lang, dat ik niet meer weet hoe lang juist. Ik kan de schuld steken op het feit dat onze vrouwelijke tandarts gestopt was met haar praktijk. Dat ik een nieuwe tandarts moest zoeken. Maar dan lieg ik, want moeder en zus, plichtsbewust als ze zijn, hadden er ondertussen waarschijnlijk al een vijftal tandonderzoeken op zitten bij een nieuwe tanddokter. Dus die zoektocht was eigenlijk al voor mij gedaan. Ik kan de schuld enkel op mezelf steken: van uitstel komt afstel. Er waren altijd wel leukere en/of dringendere dingen te doen. En zelfs begin dit jaar, toen ik een week de pijn moest verdragen van doorstotende wijsheidstanden, was die pijn nog niet genoeg om op controle te gaan.
Maar vandaag pakte ik moedig de Colgate-tube vast (zoals elke dag, laten we dat wel duidelijk stellen) en poetste ik mijn tandjes schoon, wel twee keer, alsof dat ervoor zou zorgen dat mijn gebit ineens in orde zou zijn. Een halfuurtje later, zat ik bevend in een klassiek witte dokterswachtkamer met bijhorende klassieke muziek op het moment van de waarheid te wachten. En dat moment kwam sneller dan verwacht. Even later lag ik met mond wijdopen in de stoel en probeerde ik zo onopvallend mogelijk te slikken, terwijl de tandarts in stilte mijn gebit onderzocht. De stilte werd abrupt doorbroken door de verlossende uitspraak:
'Prima, dat is perfect in orde.'
Er viel een pak van mijn hart en een last van mijn schouder. Ik moest wel de halve wijsheidstand links onderaan en het stompje wijsheidstand rechts onderaan in de gaten houden, maar zo lang ik er geen last van ondervind, is er niets aan de tand. Ik houd de wijsheid liever nog even in pacht.
Posts
