How to ruin your life

Stay in one place your whole life. Always order vanilla even though the menu is four pages long. Become the type of person who sends back lattes. Save up your money for a plasma TV instead of a plane ticket. Talk a lot about things you know nothing about. Have an affair with someone you don’t even find attractive.

Refuse to forget your ex. Make it impossible for yourself to do anything without remembering that you used to do it with them. Hug your knees under the sheets and think about how safe you felt when they held you at night. Remind yourself daily of how empty you feel. Find new ways to make yourself sad.

Get drunk all the time. Consider no Saturday night, national holiday or extended happy hour complete without a vodka-induced breakdown. Graduate college but keep drinking like you’re still in it. Notice that cheap beer tastes watery and stale when you drink it alone but drink it anyway. Look at old Facebook photos wasted and wonder where everyone went.

Never drink. Never do anything that could potentially be “bad” for you. Treat your body like the temple it is and say no to carbs, yes to wheatgrass, go to bed at ten sharp and turn down cake on your birthday. Take fifteen different dietary supplements. Monitor carefully. Succumb to nothing. Miss out on everything.

Compare yourself constantly, to everyone. Allow the standards of image-obsessed, age-obsessed culture to make you feel decrepit at 25. Scroll through skinny girls on Tumblr feeling wistful and inadequate. Pull at the skin on your hipbones, stomach, and underarms in the mirror. Sigh a lot. Sigh all the time.

Don’t fall in love with anyone or anything. Put an impenetrable wall between yourself and other people. Add a fire-breathing dragon and eight yards of barbed wire. Be suspicious of everyone’s motives. Hold grudges long after you’ve forgotten what for.

Fall in love with everyone and everything. Run after the next best thing like it’s a bus you’re perpetually late for. Throw your heart into every other stranger’s hands and be genuinely surprised to be hurt. Refuse to learn. Refuse to ever learn.

Zotjes

Ik kwam nog eens kijken om te zien of mijn hersenspinsels toevallig niet vanzelf hun weg gevonden zouden hebben naar mijn blog en daar zwart op wit beschreven zouden staan, zodat ik die moeite niet meer zou moeten doen om ze op een interessante manier met de wijde wereld te delen, maar helaas. Unlike juni tweeduizend en twaalf, is het hier weer wreed windstil.

Maar weet u wat ik dan wel weer zotjes vind? Dat ik ineens al zes 'leden' - dat klinkt zo clubjesachtig - heb die deze windstille website volgen. Dat vraagt om een smiley op mijn gezicht (die ik niet in tekst ga verwerken, want dat staat zo onprofessioneel), als ik heel eerlijk moet zijn. Of is dat net omdat ik eindelijk eens zwijg dat de mensen van de stilte komen genieten? U zegt het maar. Ik kan daar wel mee leven.

In ieder geval: aan mijn (zes?) trouwe lezers die het nog altijd niet hebben opgegeven om hier nu en dan eens te komen piepen in de hoop een nieuwe post te vinden: BEDANKT!
Ik beloof u beterschap, zeer gauw, met de zomer in zicht en al.

Unfair

Ik moet u dat niet zeggen zeker dat het wreed oneerlijk is dat mijn grootmoeder zomaar is afgepakt, de dag voor mijn verjaardag? Dat ze helemaal alleen was, toen iemand voor haar besliste dat het tijd was om te gaan? Dat ik haar een week geleden nog aan de lijn had en dat ze er geweldig naar uitkeek om taart te komen eten, maar dat haar dat zelfs niet meer gegund was? Dat ik zelfs geen afscheid van haar heb kunnen nemen? Dat alles niets meer is dan een herinnering nu? Dat er zelfs bijna twee lege stoelen waren, omdat mijn eigen meter en enige overblijvende grootmoeder geen zin had om te komen, nu ze haar babbelmaatje kwijt is? Dat ze pas op haar gedachten terugkwam, toen ik in tranen uitbarstte? Dat ik de dag van mijn verjaardag van 's morgensvroeg tot de gasten kwamen, mij heb staan uitsloven om maar niet te moeten denken aan wat er gebeurd was? Dat er dan nog kritiek was op de hapjes die ik voor het eerst eens wou uitproberen? Dat ik uiteindelijk volledig pompaf was op het einde van de dag? Dat wat er ook gebeurt, wij altijd compleet machteloos staan tegenover wat het universum keer op keer weer voor ons in petto heeft?
De enige troost die ik mijzelf kan geven, is dat ze gegaan is zoals ze ooit wenste te gaan. Was ze nu maar niet zo helemaal alleen geweest ...

Profiat

De zon scheen. Ik vond het een prachtige dag om mijn fiets te laten graveren, want dan zou hij volledig van mij zijn, met mijn blinkend rijksregisternummer op zijn stoere zijde. Wij twee, samen voor altijd. De allochtoon die in het 'Fietshuis' werkte, lachte zijn vier gouden tanden bloot. Ik weet niet of het door mij kwam of door het zien van mijn spiksplinternieuwe fiets. 'Pas?', vroeg hij. 'Oh ja' en ik ging op zoek in mijn veel te grote sjakos. Ik werd op de laatste regel van een papier vol namen toegevoegd. Opeens kreeg ik weer zijn gouden, brede glimlach te zien. Hij wees naar de geboortedatum op mijn identiteitskaart en mompelde iets van 'profiat'. Ik bedankte hem vriendelijk en bedacht ineens dat ik in al het geregel en georganiseer voor de feestjes van deze week, al bijna vergeten was dat ik zou verjaren deze week.
Om daarna de regelstemmetjes in mijn hoofd te horen, weer naar de orde van de dag terug te keren en een uur later op mijn stalen ros huiswaarts te keren met maar de helft van de nodige boodschappen wegens  gebrek aan plaats in de fietstassen en spierballen.
Had ik de auto maar genomen.