Aangenaam, ik kom voor mezelf op.

Hier komt een doodeerlijke bekentenis: soms kan ik wel eens het vechtersbazinnetje uithangen. Heel soms dan wél, als het om mijn dierbaren gaat, als ik vind dat ik of die dierbare in een oneerlijke situatie terecht ben/is gekomen, als het moment en het tijdstip daar is, ...
Dat zou dan wel eens de grootste stommiteit kunnen zijn, maar ik kom gewoon graag of uit noodzaak voor mezelf op.

Zo was er ooit eens een feestje in een ver verleden. Een feestje waar ik vroeger dan voorzien afscheid van moest nemen, omdat allerlei virussen huis hielden in mijn lijf en ik gewoon liefst koortsachtig in mijn bed ging liggen. Vriendlief zou mij naar huis voeren, wat dan wel zo galant was, en aldus zochten wij op onze vélo door de drukte heen onze weg. En voor ik wist wat er gebeurde, werd M. (bij verdere vertelling gebruik ik liever deze aanduiding, want vriendlief is nu ook niet altijd 'lief' natuurlijk, dat zou maar saai zijn) 'aangevallen', want hij zou zogezegd iemand aangereden hebben, hoewel ik met hoogsteigen ogen had gezien dat er nog zéker een meter spatie was. Er vliegen bekers en vuisten in het rond én M. deed niets om zich te verdedigen, want M. is nu eenmaal wél vreedzaam. Oneerlijk als ik die situatie vond en omdat de koorts als het ware uit mijn oren kwam gestoomd van woede, gaf ik de aanvaller in kwestie een duw. En niet dat ik verwachtte dat zo'n aanvaller galant zou zijn, maar dat hij terug zou duwen had ik niet verwacht. Er zijn van die gentlemannen die beweren dat ze 'een meisje nooit iets zouden doen, omdat ze een meisje zijn', maar de aanvaller behoorde duidelijk niet tot die soort. En toen werd M. wakker en verdedigde hij zichzelf (en mij natuurlijk). Kortelings daarop werden dan de nodige vrienden erbij gehaald die nog nietsvermoedend op de dansvloer stonden te shaken, en werd dan ook de politie, uw vriend gebeld, die de aanvaller al redelijk goed kende.

En als M. en ik het over dat voorval hebben, blijft dat nog steeds een discussiepunt. Wat doe je, als je wordt aanvallen? Lijdzaam toezien en de aanvaller laten begaan of jezelf verdedigen? Ik ben nog altijd voorstander van de tweede optie, maar wat zou ú doen?

Vind ik leuk

En wat vinden we leuk aan Bart van Fitomania? Niet zijn gespierde lijf. Nee, oh, nee. Een gespierd lijf heb ik al naast mij liggen 's nachts. Wat wij écht leuk vinden aan Bart:

• dat wij voor één keer eens zelf liedjes mochten kiezen en doorsturen,
• dat hij die dan in de lessen spinning van februari zou verwerken,
• dat nu in de les 1/3 van mijn doorgestuurde liedjes verwerkt zit!

Maar wat nog véél beter is, is dat die lievelingsliedjes voor een extra boost zorgen tijdens het spinnen. Vrolijk spin ik op de muziek, terwijl ik de tekst stilletjes meeneurie. Elke keer ik de beats van mijn favoriete liedje hoor, krijg ik een extra adrenalinestoot en wordt mijn uithoudingsvermogen alleen maar groter. Met momenten zweef ik bijna zelfs en vergeet ik dat ik op een fiets zit. Kijk en nu barst ik weer van de energie!

Life is music en music is life en dát vind ik nu leuk en absolute topper om op te spinnen blijft gewoon de Rex the dog-versie van 'Tony the beat' van The Sounds. En gááááán!

Collega-weekend

Dit weekend moet wel officieel gedoopt worden tot het collega-weekend van het jaar. Ik denk niet dat ik op een willekeurig weekend in het jaar 2009 mijn collega's nóg meer zou kunnen zien.

• Vrijdagavond heel de avond & een stukje van de nacht met collega's op schok. Traditioneel gericht, in het stamcafé begonnen & voor de verandering maar direct de rekening betaald. Met een stuk in mijn voeten durf ik dat blijkbaar nog eens vergeten. En daarna individueel met de fiets naar de Grote Markt gezwalpt & aldaar een hapje verorberd met degenen die het nog gehaald hadden (ik zeg geen naam als ik het heb over degene die alweer de grens der alcohol niet kende). En dan verder door naar de Wirwar, vergezeld van de eetcollega's + één andere collega die het zo gezellig vond dat hij zijn vriendin na een romantisch etentje in de kou liet staan. En toen er nog dwergenmoppen & ander gezever aan te pas kwamen, was de avond helemaal geslaagd.

• Zo'n 12 uurtjes later, op zaterdagnamiddag liet ik mij dan naar een trouwdrink van een andere collega in het hol van Pluto (Coutisse in Wallonië) voeren - iemand moest toch 'het eiland' vertegenwoordigen-, alwaar ik het bijna aan de stok kreeg met een agressieve Waal, omdat ik het portier met geweldig enthousiasme openzwierde. Veel drank en weinig hapjes maken dan dat ik geweldig leuke foto's mee terug naar huis kon nemen en enkele collega's toch op een totaal andere manier heb gezien. Van Björn to be wild was er enkele drankjes later ook niets meer te bespeuren. Ons fijne uitje werd uiteindelijk afgesloten met een frietje in de friterie des ours, ook al zijn wij toch meer fan van de Vlaamse frieten. (kan een andere collega met naderhand opduikende krampen beamen, of lag dat toch aan dat Waalse fruitsap?)

• Alleen zondag was een banaal familiedagje, bestaande uit het wekelijkse broodjes eten bij mams en paps (voor mij choco met boterham en kaas - als je al je hele leven smoskes ziet, ben je zoveel blijer met een simpel boke), afsluitend met een zoveelste verjaardagsfeestje, ook al krijgt het feestvarken van mij de prijs voor originaliteit: in plaats van fruittaart konden we van vanille + speculoosijs met vers geraspte échte speculaas én slagroom inclusief smullen! Njammie!

En of we klaar zijn voor een nieuwe werkweek met collega's. Oufti.

Hoe een chocomousse een chocomousse-biscuit werd

Er was eens een meisje dat heel graag chocomousse at en daar enorm veel voor over had.
Zo liep ze 's middags gezwind en dat door weer en wind.

De twee lieve bakkersvrouwtjes zagen haar al komen en vroegen zich af:
'Waar zou moussemie nu weer van dromen?'
De chocomousse stond daar natuurlijk al klaar.
Alleen gebeurde er vandaag wel iets heel raar.

Moussemie kreeg zomaar een chocomousse-biscuit cadeau!
Want anders kregen de bakkersvrouwtjes de taart niet meer verkocht zo.
Moussemie was natuurlijk zeer verrast.
Maar ineens had ze in plaats van de chocomousse een chocomousse-biscuit vast!

Dankzij deze wonderbaarlijke gebeurtenis kunnen de collega's van Moussemie vandaag meesmullen van de chocomoussetaart. Is dat nu geen extra puntje voor collegialiteit waard?

Art nouveau

Collega K. zal morgen een andere weg inslaan, een weg op de fiets, en niet langer in de auto. Een weg dichterbij huis. Een weg naar een nieuwe carrière.
Zucht, ik heb ook zoveel behoefte aan iets nieuws. Maar het nieuwe vindt mij niet. Of ik zoek niet goed genoeg. Voorlopig moet ik het met het oude vertrouwde doen.

Ik heb wel eindelijk een reactie gekregen op mijn kindersitoproep, wat dan toch wel vernieuwend is. Twee nieuwe kindjes waar ik op zou mogen passen, als ik tenminste door het kennismakingsgesprek geraak. Daarover later meer ... Als u over een week geen nieuwe post vindt op deze blog, misschien toch eens een zoektocht naar mij organiseren, want dan ben ik bij een psychopaat zonder kindjes terechtgekomen en ben ik misschien niet levend buitengeraakt - vergeeft u mij mijn zogenaamde paranoia, dat komt ervan als ze in het weekend van die seriemoordenaarfilms op tv spelen.

En waarom keek ik een seriemoordenaarfilm in het weekend, vraagt u zich af, beste lezer? Waarom stond ik niet in het eerste beste café op tafel te dansen of pintjes te hijsen? Vrijdag was het afscheidsfeestje van voornoemde collega K. en laten we zeggen dat ik daar nog nét niet op tafel stond te dansen, maar wel heel wat pintjes gehesen heb. Vandaar dat ik de ganse zaterdag met twee katers opgezadeld zat en met veel te weinig energie.

En nu ga ik met evenveel energie verder naar de Pappenheimers kijken. Nog een prettige zondagavond gewenst ...