Hoe zit dat

Hoe zit dat met het zelfbesturingssysteem van rondvliegende insecten in onze atmosfeer? In mijn (momenteel vliegloze) ogen zijn er drie mogelijkheden:

Hebben zij er één, maar vertikken zij het om uit hun doppen te kijken?

Of hebben zij er één dat maar af en toe werkt en zijn ze zo stuurloos als een crashend vliegtuig dat zij telkens mijn geliefde oog moeten invliegen? Zoemen zij dan ‘Mayday’, terwijl zij in nauw contact staan met hun vliegbasis? En is het dan daarom dat zij ook nog eens in mijn oogholte moeten blijven zitten, alsof er daar een gezellig feestje aan de gang is? Omdat ze niet weg kunnen? Omdat ze ‘gecrasht’ zijn?

Of werkt hun zelfbesturingssysteem naar behoren, maar kunnen zij zich misschien niet verzoenen met het veranderende klimaat en vooral de mensheid die daarvan toch grotendeels de oorzaak is, dat zij hun frustratie willen botvieren op menig fietser die hun pad kruist? Komt mijn verschijning dan ineens in hun vizier, met daarop het rode, flikkerende woord ‘kill’ en vliegen zij dan op hun doelwit af, met de bedoeling mij in het oog te raken – wat meestal ook lukt -, waardoor ik mijn zicht verlies en in het ergste geval zou kunnen vallen? En wordt er dan op de vliegbasis gejuicht: ‘One down, 6 billion human beings to go’? Ook al is er dan ook een vliegend schepsel minder? En komt er dan in de wereld van vliegend ongedierte een nieuw nieuwsbericht binnen over een zelfmoordaanslag ten gunste van het hogere doel en wordt er dan feest gevierd?

In het laatste geval zijn er de laatste weken elke week al gemiddeld twee aanvallen op mij uitgevoerd en deze aanslagen zijn bovendien nog niet opgeëist. Maak dat weer maar eens mee.

(foto vlieg: Google)

Blue apples

Roses are red
Violets (and some apples) are blue
Sugar is sweet
And so are you

(Happy birthday, S.!)

Right back at ya

Na een lange uitslaapochtend en na ontdekt te hebben dat er werkelijk niets meer in huis was, besloten M. en ik onze favoriete zaterdaguitstap te maken: boodschappen doen.

En zo strandden wij alweer in de plaatselijke Carrefour. (ja, daarnaast hebben wij ook nog wel een leven hoor, zie onder) Omdat M. op zoek ging naar een goedkope party-tent voor op Dourfestival, liep ik eens even langs de cd's, iets wat ik anders nooit doe in de Carrefour. Zo gezellig is het daar nu ook weer niet. Mijn oog viel op de nieuwe van Lily Allen aan 16,90 € en omdat ik de cd toch eigenlijk écht nu al wel tot mijn cd-collectie wou rekenen - ja, ik behoor nog tot de groep die cd's koopt, eerlijk waar, alleen wacht ik dan meestal tot ze niet meer 'in' zijn en aan 7,90 € in de Free Record Shop of zo liggen -, gritste ik hem mee en gaf hem een ereplaatsje in de boodschappenkar. De buit van M. was wel graatmager, namelijk niets, gezien de party-tenten ook in soldentijd nog redelijk prijzig waren.
Tandpasta stond ook op het lijstje (in mijn hoofd), dus wij naar de tandpasta-afdeling, alwaar wij prijsbewust als wij zijn - het is crisis niet waar -, voor de dubbele Signal in promo kozen in plaats van voor de Colgate met 0,50 € korting, want dat zou goedkoper uitkomen, zo hadden wij gerekend. Of ook niet.
Na afrekening aan de kassa, keek ik nog snel de kassabon na, want thuis kan je wel al eens voor verrassingen te staan komen, als je dat niet goed nakijkt. Ik heb daar al eens farsen mee voorgehad, dus dat probeer ik tegenwoordig te vermijden. Ah ja, zo slim ben ik wel, soms. Mijn oog viel op de dubbele Signal aan een prijs die niet met de promoprijs overeenkwam. Ik had al bijna twee passen richting het onthaal gezet om mijn euro en klets weer op te eisen, tot ik de cd van Lily Allen aan 8,90 € op de kassabon zag staan, waardoor die euro en een klets meteen al uit mijn gedachten was.

U zet ons af, lieftallige Carrefour?
Awel, u had het misschien niet verwacht, maar wij kunnen dat blijkbaar ook. U onbewust afzetten en dat levert ons een winst van bijna 7 € op!

Als dat geen vruchtbare boodschappentocht was ...

PS: voor een glimp uit ons 'interessantere' leven: gisteren heerste Arsenal op onze nederige Grote Markt. En wij zagen dat het góed was!

Suus

Help, ik kan maar niet immuun worden voor schattigheid in al zijn vormen! Het moet een vrouwelijke eigenschap zijn, want ook mijn nichten die in Duitsland woonden, moesten er aan geloven als ze iets schattig zagen en dan automatisch 'ooooh, hoe suus' uitriepen. 'Suus' moest dan wel het Duitse woord voor 'schattig', dacht ik als kleine meisje vroeger. En natuurlijk wou ik dat woordje dan ook leren gebruiken, net als toen ik als kleine meid met mam, pap en zus door Keulen liep - met voorgenoemde nichten en bijhorende nonkel en tante - en tot duizendmaal toe het nieuw geleerde Duitse woord 'Pupe' herhaalde. Jaja, die voorliefde voor taal was er al vroeg, ook al vond ik het woord Pupe gewoon hilarisch, omdat ik het niet kon linken met een 'pop'. Met de jaren is de liefde voor het Duits dan toch stilletjes weggeëbt, omdat ik later over Hitler leerde en ik Duitsland en zijn taal dan ook automatisch aan hem linkte waarschijnlijk.
In ieder geval, die schattigheid dus. Sinds we met zijn drietjes in ons appartement wonen en er dus telkens een kattebeest op mij staat of meestal ligt (ja, hij is meestal lui) te wachten, ook als M. niet thuis is, ben ik helemaal snel verkocht, als ik een schattig beestje of diertje zie. Het liefst zou ik alle katten van de wereld in huis nemen, maar dat is nu eenmaal niet mogelijk en M. zou eerlijk gezegd ook andere oorden gaan opzoeken waarschijnlijk, wat nu ook niet de bedoeling is.
En nu zit er hier vlak aan het venster op het werk een tam hangoorkonijntje, dat ocharm ochère waarschijnlijk gedumpt is door dieronvriendelijke mensen die op vakantie zijn en hun konijntje dan liever de 'wildernis' insturen dan voor een goede opvang te zorgen.
En dat dóet mij iets, mensen. En ik word daar door afgeleid, want ik zou het beestje liefst van al in mijn armen nemen en het alle aandacht geven dat het verdient.

Zullen we het Suus noemen en vooral hopen dat het morgen en overmorgen en ... nog altijd vrolijk zit te knabbelen in het overgroene gras aan onze bedrijfsparking? Ooooh.

Holiday, celebrate

Een weekje vakantie vliegt voorbij, zeker als je weet wat doen (en dat weet ik nu eens altijd) en zeker als je er zomaar gratis een zomers weertje bij krijgt.
Dat verklaart dan ook meteen waarom ik blogsgewijs vrij afwezig was.

Tijdens die week vrolijkte ik buiten in het zonnetje op ons zeer smal terras een oud bureautje op met een azuurblauw kleurtje, gaf ik Frigo geweldig veel aandacht (en M. ook trouwens) en probeerde hem te behoeden voor de bijtjes bij de bloemen, barbecueden we met vrienden en bleven we tot laat buiten zitten. Cameleonfestival stond zoals elk jaar ook weer op het programma. (Noot voor volgend jaar: het is géén goed idee om sletse aan te doen, als je telkens een heel zanderige weg moet trotseren) Ook gingen we op de koop toe een huisje bekijken; een huisje waar we veel van verwachten hadden, maar waar de muren toch spreekwoordelijk op ons afkwamen, ook al was de tuin geweldig. Om dan weer verder te blijven dromen van herenhuizen en hoge plafonds en de supergeweldige lamp van Ikea (zie foto en let op de prachtige schaduwen op de muur). In Ikea liet ik mij zoals altijd weer gaan als een kind in Bart Smit, wat thuis toch een positief resultaat opleverde, omdat ik eindelijk de rommelkamer opruimde, die bijgevolg die naam niet langer waardig is. Vind ik althans.

PS: De strijk en de afwas lieten we heel de week staan, waardoor er in het weekend een berg afwas naar ons stond te lonken en ik op zondagavond vlijtig de strijk probeerde weg te werken, wat mij niet geheel lukte. Maar ach, het was vakantie voor iets hè.

En nu kijken we uit naar ... de volgende vakantie natuurlijk!