U bent God?

De haren op mijn beide armen gaan loodrecht omhoog staan, als ik in een brief of op een website 'U' zie staan, waar dat niet moet. Want geloof het of niet, met 'U' verwijs je naar God (of hoogstens een majesteit of zo). Blijkbaar vinden veel mensen dat 'U' beleefder is of richten ze zich op hun commerciële website liever tot een nogal vreemd en select doelpubliek. Want, eerlijk, is het niet een beetje hoog gegrepen om God bij u aan tafel in het restaurant te willen uitnodigen? Laat staan dat dan nog de koning, wat ook nog hoog geambieerd is, een croque monsieur komt degusteren. Maar ook mijn eigenste vader kan het niet laten om bij brieven naar leveranciers, klanten, de burgemeester, enz. de geadresseerde met 'U' aan te spreken, alsof hij daarmee meer in de gunst bij de persoon in kwestie wenst te vallen .
Willen we dus afspreken dat we die 'U' voortaan achterwege laten en gewoon het verschil maken tussen 'jij' en 'u', voor ik naast mijn dt-allergie ook nog een u-allergie ontwikkel?
Onze taal is al ingewikkeld genoeg, niet waar?

Verdomde goedzakkerij: deel 2

U weet het misschien nog wel? Dat ik soms de onnozele, naïeve goedzak kan uithangen, in de waan dat de wereld een beetje beter wordT van mijn meestal verwaarloosbare (achteraf toch) actie voor de mensheid?
Het einde van mijn werkdag betekende weer een sterk staaltje goedzakkerij, maar helaas werd het mij dit keer niet in dank afgenomen (conclusie: ik moet mijn goedzakkerij-imago toch eens dringend herzien). Walen, ik heb er niets op tegen. Over het algemeen zijn dat vriendelijke mensen hoor, vandaar dat ik meestal nogal geneigd ben om tegen hen ook vriendelijk te zijn (soms iets té blijkt achteraf), maar na vandaag begrijp ik toch waarom Vlamingen en Walen niet uit de politieke impasse geraken. Hun gedachtenkronkels lopen gewoon via totáál andere wegen.

Een voorbeeld ter illustratie (helaas gepaard met enige saaie uitleg ter verduidelijking):

Als een klant bij ons bepaalde tijdschriften niet verkoopt, geeft hij die terug retour en krijgt hij die gecrediteerd (simpel omdat hij de tijdschriften niet verkocht heeft). Die creditering staat dan elke week op een creditnota die bij zijn nieuwe levering in de bakken gestopt wordt. Helaas staat het dametje in ons logistiek centrum meer te slapen dan iets anders en ontbreken er dikwijls documenten. Gevolg: wij krijgen de klant aan de lijn met de vraag om hem zijn documenten te bezorgen (wat wij met veel plezier doen).
Zo ook voor de Franstalige klant in kwestie. Ik bezorg hem zijn documenten, maar merk dat er deze week geen creditnota voor hem bij zit. Of hij de retournota even kan bezorgen, zodat wij dit kunnen rechtzetten (vriendelijk als wij zijn). Twee weken lang geen antwoord.
Vandaag valt mijn oog opnieuw op deze mail en realiseer ik mij dat als de klant de nota deze week niet bezorgt, hij dan zijn creditering helemaal misloopt (er kan nu eenmaal niet eindeloos gecrediteerd worden, daar staat ook een termijn op). Mijn plan was dus om deze klant even kort een belletje te geven en hem daaraan te herinneren (goed als ik wel ben). Te goed van mij blijkt achteraf.
Totaal niet voorzien op een boze reactie, kreeg ik de man in kwestie aan de lijn, die tierde dat zijn documenten al bij de boekhouder waren en dat hij dat document niet kon doorsturen. En dat hij geen zin meer had in onze samenwerking en dat hij het contract wou stoppen.

Mijn goede daad van de dag had dus als gevolg dat een klant zijn contract wou stopzetten.

Niks 'merci om mij hieraan te herinneren', enkel 'stank voor dank'.

Ver van mezelf

Het is zover. Ik heb het weer te ver laten komen.
Ik ben te ver van mezelf verwijderd en moet terug voeling met mezelf krijgen, aldus de psychologe.
Als je te ver van jezelf af staat, zie je door het bos de bomen niet meer en weet je het gewoon allemaal niet meer.
Zeer frustrerend, zeer vermoeiend en energievretend.
Dus als u weer eventjes niets hoort of leest van mij, dan weet u dat ik naar mezelf op zoek ben, naar iets wat letterlijk dicht bij mij staat, maar figuurlijk veraf. En ik moet eigenlijk ook nog zoeken hoe ik dat moet doen, zo naar mezelf zoeken, want dat is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan.
En ondertussen bijt ik ook op mijn tanden, want mijn emmertje is vol. Mijn energie is op. Alles wat ik moet doen is te veel en mijn zetel is mijn beste vriend (naast M. natuurlijk).

Over een tweetal weken eindelijk mijn eerste verlofweekje van het jaar. En óf dat deugd gaat doen.

Retro

Dit papiertje is binnenkort van mij en zal dan voor één van de muren in mijn bureau(tje) bestemd zijn.
Kwestie van mijn werkdagen als halve zelfstandige thuis ook een beetje op te vrolijken, niet waar.
How I love it when a plan comes together.

(foto: www.swiet.be)

Platte

Hebben jullie dat ook? Dat jullie wel een soort kapsel in gedachten hebben, als jullie naar de kapper gaan, maar als je moet uitleggen wat en hoe je het wil, dat je dan absoluut niet weet hoe je je verstaanbaar moet maken? Alsof de kappertaal een aparte codetaal is, waar alleen ingewijdenen iets van verstaan? Wel, ik heb dat nu ALTIJD voor!
Voor ik naar de kapper ga, moet ik altijd al mijn moed bijeenrapen (serieus, ik ga nog liever naar de tandarts), om dan weer met de moed in de sletse (deze keer was het mooi weer) terug naar huis te keren en voor de spiegel te moeten vaststellen hoe erg de schade is.
Mijn goede voornemen om mijn haar voortaan wat meer 'los' te dragen, berg ik dan ook weer in de kast op, tot de volgende nieuwe poging, want het is toch weer niet wat het moet zijn, om zo volledig vol zelfvertrouwen met losse haarcoupe de deur uit te gaan.

Alleen moet ik dat goede voornemen misschien volgende keer niet meer duidelijk maken aan M., want die noemt mij - in tegenstelling tot wat de coupe fatale is - een platte (als in 'flauw doos').
Maar how, je kan het verwerken van een kindertrauma nu eenmaal niet forceren. Dit was toch minstens een stap in de goede richting.
En als u mij dan nu wilt excuseren: dan probeer ik de loshangende haarlokken opnieuw in mijn haarspeld te wringen en te vergeten wat er vrijdag ook weer gebeurd was.