Wijvenweek #1

Miljaar, de eerste dag van Wijvenweek heb ik al aan mijn neus voorbij laten gaan! Zondag is algemene inhaaldag, maar ik ga nu al proberen mijn achterstand in te halen. Dan is dat ineens weer een ferm excuus om te schrijven, niet waar?

Een maandagmorgenfoto heb ik niet meer kunnen nemen, maar zie boven voor mijn maandagoutfit (die vandaag ook ineens dinsdagoutfit was). De intelligente kop (oei, dat is pas voor vrijdag) die met dit lichaam samen door één deur gaat, is weggelaten omwille van 'coupe fatale'. Mijn wilde haren moeten dringend getemd worden. Afspraak bij de kapper op vrijdag. Dus bij een mooie uitkomst kan ik het lichaam op de foto op het eind van de week vervolledigen.

De look valt al bij al nog wel mee, maar eerlijkheid boven alles:

- sinds een dikke week word ik in mijn decolleté - als je dat al een decolleté kan noemen - door twee pukkels geplaagd die nog niet meteen van plan zijn op te rotten.

- het bollenkleedje bloest een beetje en verhult daardoor zeer subtiel mijn 'tonnetje' (zoals M. het altijd noemt), ter hoogte van de buikstreek.

- de grijze legging verstopt twee melkwitte benen die - eerlijk is eerlijk - momenteel niet op zijn gladst te noemen zijn.

- de botten verbergen dan weer een maatje 36, als in 'juist nog geen kindermaat', hoewel dat dikwijls en dan vooral tijdens de solden soms wel in mijn voordeel kan uitdraaien, kwestie van toch met een positieve noot te eindigen.

Kletsen op de poep

En nu verdien ik kletsen op mijn poep. En verdiend ook eigenlijk. Want ik beloof jullie 'morgen' een update en dat is ondertussen al meer dan een week geleden. Het ziet er dus naar uit dat ik nog niet direct mijn leven gebeterd heb, blogwijs dan.

De rest van mijn leven ziet er allesbehalve 'rustig' uit. Elke week opnieuw probeer ik de juiste balans te vinden tussen mijn deeltijdse job, mijn vertaalactiviteiten en mijn wens om leerkracht te worden. Want ik denk dat ik het nu eindelijk écht gevonden heb. Wat ik wil doen met mijn leven.

Hoe kon ik nu ook vergeten zijn dat ik vroeger als kleine Sylvie op het krijtbord in de garage van mijn grootouders al les aan het geven was aan mijn kleine zusje?

Mijn grote tip dus voor mensen die op zoek zijn naar hun 'doel' in het leven: kijk opnieuw naar het kleine kind in jezelf en probeer te achterhalen wat je toen als kind wou. Misschien zit die wens ergens diep opgeborgen, maar op een bepaald moment komt die wel weer naar boven. In mijn geval eerder laat dan vroeg, maar kom, uiteindelijk valt dat allemaal nog wel mee.

Nu terug over mijn poep - die ik overigens dringend weer richting zumbales moet sturen -: die was in de boter gevallen! Want na een lange reis via vreemde wegen en bestemmelingen - het postwezen is toch iets vreemd -, kreeg ik eindelijk mijn verrassing in handen (zie onder). En natuurlijk was ik daar zo blij mee als een klein kind! Bij deze een welgemeende DANKU aan Nina die dit alles mogelijk heeft gemaakt!

En vandaag viel ik nogmaals met mijnen derrière in de boter, doordat mijn alziend oog toevallig op bovenstaand servies in de kringloopwinkel viel. En dat alles voor een paar luttele euro's. Wat mensen toch allemaal niet wegdoen he?

Poep in de boter

Omdat ik er vééél te lang over gedaan heb - sorry Nina -hierbij al de foto.
Uitleg volgt morgen (want jullie weten nu waarschijnlijk al niet wat er gebeurt, nu er ineens zoveel gepost wordt).
En dan hebt ge ineens een reden om morgen nóg eens te komen piepen, ha, als daar niet over nagedacht is!

De belangrijke dingen in het leven

Tot voor kort heb ik het heel druk gehad. En dan zal u denken: 'voor leuke dingen moet je tijd máken', maar als je je tijd moet verdelen tussen deeltijds gaan werken, les geven op maandag- en dinsdagavond, lesvoorbereidingen maken, tussendoor nog wat vertalen en de lerarenopleiding volgen, dan is dat niet van de poes. Maar tot vorige week is daar een eind aan gekomen. De lesopdracht zit er weer op, waardoor er weer wat meer ruimte is voor 'de belangrijke dingen in het leven'.
Alsof hij het wist, is mijn metekind Basiel lekker in de buik van de mama blijven zitten, tot mijn drukke periode voorbij was. Hij heeft zelfs gewacht tot ik gedaan had met shoppen en een behoorlijke buit gescoord had (voldoening alom). Ik weet dus nu al dat wij de beste vrienden gaan worden. En het is een geweldig schoon manneke (zie boven).
En zoals zo vaak in het leven, moet een ander leven soms plaats maken voor een nieuw. De grootmoeder van M. vond dat haar taak op deze wereld erop zat en liet de ganse familie verweesd achter.

En dat allemaal op één week tijd. Eén week in een mensenleven. Dat is lijk 'niets'.
M. was met vrienden op sneeuwvakantie. Het is echt zót wat je op een week tijd allemaal kan missen.

Het belang van motivatie in het onderwijs

Wanneer je een schip wilt gaan bouwen
breng dan geen mensen bijeen
om timmerhout te sjouwen
of te tekenen alleen.
Voorkom dat ze taken ontvangen.
Deel evenmin plannen mee.
Maar leer eerst mensen verlangen
naar de eindeloze zee.

(bron: Antoine de Saint Exupéry)