7 celebrity crushes

In navolging van Lilith, deel ik ook mijn celebrity crushes met de rest van de wereld. Het zijn er maar 7 en geen 8. Het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit, zegt men altijd. En eerlijk gezegd heb ik al hard moeten zoeken naar deze 7. Ik hou namelijk niet van té afgeborsteld en té gay (want geef toe, die metroseksuelen, veel mannelijk is er soms niet meer aan) en daar loopt de wereld tegenwoordig vol van.

We beginnen met de categorie 'binnenland'. En dan moet ik toegeven dat Koen De Graeve van de troon werd gestoten, toen Geert Van Rampelberg zijn intrede maakte in medialand. Koen De Graeve mag nog op 2 blijven staan, omwille van zijn charisma, humor en inhoud. En Sylvie houdt van humoristische mannen die iets te vertellen hebben.

 Maar ook in het 'buitenland', zijn er mogelijke matchen te vinden, al kan ik mij daar meestal enkel op het uiterlijk baseren.

Mijn nummer 1 in het buitenland: Ashton Kutcher. Geen verdere commentaar, enkel 'haba haba'. 

Op Summer van The OC ben ik heel jaloers geweest vroeger, oh ja. Adam Brody is zo njammie dat ik vroeger mijn lief met zijn foto naar de kapper stuurde om zijn haar in dezelfde stijl te laten knippen. Honestly.

 

In Armageddon deed Ben Affleck mijn hart al sneller slaan. En dat kan hij nog altijd, al zie ik hem om één of andere reden niet zo veel meer op het scherm passeren. Why o why?

Patrick Dempsey, aka Mc Dreamy, aka lekker ding van Grey's Anatomy. O, wat wenste/wens ik soms dat ik Meredith Grey was. 

 En last but not least, als ik ooit verrimpeld en versleten ben, mag George Clooney ook wel komen aankloppen (maar dan moeten we hem even invriezen, tot ik 80 ben, zodat hij niet nóg ouder wordt).

And to all: happy 2014?

Er is een tijd geweest dat ik veel blogde - toen ik voltijds aan het werken was notabene - en dat ik dat soms tussen mijn werkbezigheden nog gauw tussendoor ook op het werk kon doen. Ik zit met een burn-out thuis en heb dus veel tijd nu en toch blog ik niet. Of alleszins niet veel, want dit bericht spreekt dat al tegen en laten we dat vooral niet willen doen, mijzelf tegenspreken, want zo’n burn-out brengt al genoeg verwarring met zich mee.

Bloggen was en is een uitlaatklep, als ik mij goed voel, en ik hoor u al denken, zo’n burn-out, dat zal toch meestal niet met een goed gevoel gepaard gaan? Zeer zekers niet. Ik kan u een resem gevoelens opsommen die een burn-out met zich meebrengt en achteraan dat rijtje bengelt dan soms ergens eens een momentje dat je je ‘iets beter’ voelt, maar nog niet ‘goed’. En toch ben ik mij in deze opnieuw aan het tegenspreken, want ik blog op dit moment of doe toch tenminste een poging tot.

Een poging tot mijzelf terug te vinden, diep na te denken over wat ik zoal graag deed vóór ik opnieuw de dieperik in sukkelde, plat op mijn bek ging en warempel bleef liggen, in plaats van terug op te staan en verder te gaan, vóór ik opnieuw tegen de muur van mijn grenzen kwakte. Grenzen die ik zelf kennelijk moeilijk kan trekken, want ik loop mezelf voorbij en als nieuwbakken mama van een spruit van enkele maanden, is dat niet meer gepermitteerd. Vind ik zelf, maar vindt vooral de maatschappij die maar al te graag met het vingertje wijst, nog eens achter je rug lacht en een extra kerstcadeautje ‘druk’ op je schouders legt. Het is nu eenmaal die tijd van het jaar. 

Maar laten we met een positieve noot eindigen: het feit dat ik nog eens blog, is misschien wel het teken dat dit een beter momentje is en dat het uiteindelijk wel weer goed komt. In 2014? Pak uw geliefden eens goed vast morgen en stap met hen het nieuwe jaar in. Een nieuw jaar, een nieuw begin. Happy 2014. Ik hoop dat toch en hoop van u hetzelfde.

Bedenking

Oh, wat is dit lang geleden.
Voor wat er ondertussen allemaal gebeurd is, zal ik nog een ander blogstukje (of meerdere) uitrekken, want nu ik ons zoontje (Ferre is zijn naam en hij is uiteindelijk toch uit mijn buik geraakt, hoezee, maar daarover hopelijk binnenkort meer) in dit herfstweer met de auto van hot naar haar (zijnde schoonmoeder of crèche) moet brengen, maak ik mij steeds weer opnieuw de volgende bedenking:

Je moet toch een heel sterke persoonlijkheid hebben om in een drukke straat met een ganse rij wachtende auto's achter je, op je gemak in een meestal veel te kleine parkeerplaats uw auto te parkeren. En je moet ook verdomd goed kunnen parkeren. Dat ook nog eens.

Ikzelf hoor niet tot de 'geweldig parkerende'-mensen. Ik geef dat toe en ik ben ook zo'n persoon die nog eens op de stoeprand rijdt ook, als dat gemakkelijker is. En ik zou nog eerder de ene helft van de stad doorrijden tot ik een 'gemakkelijke' parkeerplaats heb gevonden dan de andere helft van de stad een uur te laten wachten tot het mij eindelijk met een vuurrood hoofd en okselvijvers tot in Tokio is gelukt, dat parkeren.

Dat vraag ik mij dus telkens af, elke keer als er zo'n sterke persoonlijkheid rustig de tijd neemt om zijn voertuig ergens te placeren, terwijl ik daar sta te wachten.
But then again, misschien denk ik te veel na over wat andere mensen van mij denken en denken andere chauffeurs daar gewoon niet bij na ...
 

due date

Ons buikbewonertje ziet het nog niet echt zitten om kennis te maken met de buitenwereld.

Laten we hopen dat het zonnetje van deze week hem naar buiten lokt ...

 

Buikgevoelens

28 weken ver zijn we al en hoe langer hoe meer wordt dat friemelende wezentje in mijn (nu al) dikke - we moeten het zeggen zoals het is - buik sterker en actiever en wordt alles zo 'echt'.

28 weken geleden was ik nog maar net uit mijn zoveelste donkere put recht gekrabbeld en vond dat buikbewonertje dat het tijd was om wat licht in ons leven te brengen, iets waar we nog altijd onze pollekes voor kussen.

Iets meer dan 28 weken geleden kreeg ik van de directeur waar ik al eens vervangingen Spaans had gedaan, de kans om op het secretariaat een vervanging te komen doen, wat een welkome job bleek te zijn na al de stress in de privé. Ik leerde werk opnieuw 'los te laten' en hoe het is om supercollega's te hebben en een geweldige baas. Ik besloot met mijn vertaalbureau te stoppen, maar wel de lerarenopleiding te blijven volgen, want te veel is nu eenmaal te veel.

28 weken ver durf ik mij al wel eens zorgen te maken over datzelfde contract dat einde van de maand afloopt, terwijl de uitgerekende datum nog veraf lijkt (nú nog). Maar zoals M. zegt: 'Het is wat het is' en uiteindelijk komt alles wel goed. Ons kleintje zal niks tekort komen, want hij zal heel graag gezien worden.