Stop

Vrijdag heb ik besloten dat ik niet langer mijn tanden wil zetten in een avontuur met pickles en mayonaise, waar mijn maag alleen maar van omdraaide. Voor het lijf moet gezorgd worden, want met mijn lijf en mezelf zal ik het langste moeten leven (heeft ooit een wijs iemand mij gezegd).

De queeste (aka zoektocht) naar de heilige graal (aka droomjob) wordt dus nog steeds verdergezet. Het interimbureau was niet kwaad en wil zelfs helpen bij mijn queeste. Maandag aanstaande word ik aldaar verwacht om te beschrijven wat er juist allemaal fout liep bij het vorige bedrijf en een aantal andere vacatures te bekijken. Heel lief van hen, maar mijn gedachten gaan al uit naar een nieuw avontuur: er is een vacature als leerkracht Frans op de school van M. De opdracht duurt enkele maanden tot het eind van het schooljaar en zou als ideaal proefproject kunnen dienen om te ontdekken of het onderwijs iets voor mij is. Iets wat sommige mensen al jaren tegen mij zeggen. Maar waar ik dus - weer - geen oren naar had. Volgende week mag ik op gesprek.

Wispelturig, ik? Nee, enkel op zoek.
Naar een paar goede oren en de droomjob.

De keerzijde van de medaille

Oh ja, de tijd dat ik mijn job zo geweldig vond, is al passé. En ik werk net vijf (vijf!) weken daar. Bij het vorige bedrijf waar ik werkte, duurde die termijn minstens twee jaar. Inimini verschil. Het gras is niet, ik herhaal, NIET, groener aan de overkant. Maar wie jong is, wil wat en loopt dan ook wel eens frontaal met zijn of haar bakkes tegen de muur en daar kunnen we enkel uit leren, denk ik dan?
Enkele keerzijdes:
- Sommige collega's blijken gewoon wolven in schaapsvacht te zijn. Hulp? Opleiding? Trek uw plan, heet dat dan. Om nog niet te spreken over mijn dierbare neus die al enkele keren werd afgebeten.
- 'Oh ja, Sylvie, nu je hier toch bent, ga jij dan ook maar ineens de job van collega K. overnemen en je bent ook volledige back-up voor de job van collega N. die maar halftijds werkt.' Besparingen heet dat dan, 'oh ja, en, Sylvie, denk dan ineens ook maar al eens na over hoe we nog meer kunnen besparen' (alsof ik daarvoor eerst niet de werking van het bedrijf moet kennen).
- Aan de afstand van 70 km per dag en het vroege opstaan raak je dus niet gewend. Ook al doet Thomas De Soete nog zo zijn best mij 's morgens op te vrolijken; het went niet - ook het geld dat naar de rekeningen voor de benzine gaat, zou ik aan een nieuwe garderobe kunnen besteden.
- Op de schoot van de baas moeten gaan zitten, omdat er te weinig plaats is in een busje, behoort niet tot mijn takenpakket en vind ik afstotelijk. Gelukkig zijn er nog aannemers die wél fatsoen hebben en een taxi bellen om iedereen ter plaatse te krijgen.

En nochtans had iedereen mij verwittigd, maar koppig en eigenwijs als ik ben, wou ik niet luisteren, maar fouten zijn er om uit te leren, niet waar?

Productiviteit alom

Ben je meer dan twee volle weken bezig met een aartsmoeilijke vertaling van Franse bouwtermen naar hun Nederlandse en Spaanse equivalent, ben je zo opgelucht dat je er uiteindelijk de laatste 'toets' aan hebt gelegd, scheel kijkend van het lange turen op het computerscherm, ben je zo trots dat je eindelijk de finale versie naar Spanje door kan sturen - naar een echte Spanjaard (*zwijmel*) -,

krijg je even later telefoon van de Spanjaard met het heel vriendelijk verzoek om ook even de Franse versie door te sturen, omdat niet alle termen even duidelijk zijn. Want ja, er zou zelfs ook nog een verschil zijn tussen bouwtermen en Casa-termen.

Ik voel mij geweldig productief op mijn nieuwe job. Uhum...

Oh, maar mijn mail was wel in correct Spaans geschreven volgens de Spanjaard. Olé ...

Om te zien

Curly Tree

Omdat jullie al eventjes weer niets te lezen hebben gekregen,
krijgen jullie als troost iets om te zien.
(jaja, ik heb eindelijk de penselen vastgenomen)
Het zijn nu eenmaal stressy tijden in Casa Sylvie en M.: nieuwe job, nieuw huis met bijhorende verhuis en vanalle papierwerk dat daarmee gepaard gaat.
Geen excuus, maar toch ...

Bang

U zou het misschien niet zeggen, maar ik heb met momenten (nee, eigenlijk meestal) last van faalangst. En ik kan u zeggen, beste lezer, leuk is anders!

Naast het feit dat ik in een geweldig bedrijf terecht ben gekomen (of zou mijn vorig bedrijf ook al 10.000 € overgemaakt hebben ten voordele van de slachtoffers van de humanitaire ramp in Haïti?), dat mijn nieuwe job echt een superuitdaging is, dat ik heel wat nieuwe dingen bij ga leren, zelfs qua Spaans (lees: nieuwe 'bouw'terminologie) en dat de collega's ook wel heel goed meevallen, is de laatste week toch ook een kleine hel geweest. Elke werkdag dat ik wakker werd, kromp mijn maag een beetje ineen. Want ja, de job is een vooruitgang ten opzichte van mijn vorige job, maar hij houdt ook heel wat meer verantwoordelijkheid in, wat natuurlijk heel interessant is, maar wat voor mij soms ook vrij benauwend werkt. Zal ik het wel aankunnen, al die verantwoordelijkheid? Zal ik gauw passen in de nieuwe omgeving, met bijhorende collega's? Zal ik onthouden, wat ze mij uitleggen of zal ik alles fout doen? Zal ik M. niet vreselijk missen als ik drie dagen in Valencia mee een winkel ga inrichten?
Na een week voel ik mij nog altijd een beetje de vreemde eend in de bijt, want op ruim 35 km van mijn vertrouwde nestje is er namelijk (nog) niets 'vertrouwd' terug te vinden ...

U kan dus begrijpen dat mijn maag mij op dit moment ook een beetje parten speelt, als ik denk aan de werkdag van morgen, die ik moet zien te overleven, met faalangst, maar liever zonder. Hopelijk sla ik morgenvroeg op tijd de autodeur dicht, net voor de faalangst mee in wil stappen.