Ladies' night

Ingrediënten voor een flink avondje ontspanning:

- a bunch of girls
- witte wijn à volonté
- gevolgd door genoeg cocktails
(met vreemde namen zoals bibbel belt)
- cutty pie van een ober
- salsa-muziek op de achtergrond
- goed humeur en een flinke dosis humor

En laat dát nu net zijn, wat ik nodig had.

Hartjes onder riemen enzo

In tijden van grote onzekerheid en instabiliteit (zie de vorige post) zijn hartjes onder de riem toch o zo welkom en hartverwarmend.

De mens is een übersociaal wezen en vandaar dat wij ons vastklampen aan strohalmen die onze omgeving aanreikt en dat het ons bij wonder beter doet voelen. De wetenschap dat wij niet eenzaam zijn in onze onzekerheid, troost ons. Moesten wij alleen op een onbewoond eiland geresideerd zijn, zouden wij verdrinken in zelfmedelijden en niet al te succesvol zijn. In de mate dat succesvol zijn op een onbewoond eiland enigzins aan de orde is ... want zou u zelf niet eerder onder een wuivende palm met een halve kokosnoot in de hand van de zon genieten?
Met dit alles wil ik mijn omgeving bedanken om mij te blijven motiveren mijn tanden te blijven zetten in mijn 'project', om niet op te geven, om niet op de grond te blijven liggen, maar weer op te staan en fout na fout te maken, maar er wel van te leren, om mij niet te wentelen in zelfmedelijden, omdat het toch (nog?) niet lukt, zoals ik zou willen.

En een speciale dankjewel aan M. in dit hele verhaal.
Mijn tegenpool, maar mijn alles in deze sprong in het ondiepe. Mijn stabiliteit. Mijn adviseur. Mijn filosoof. Mijn positieve kracht.

Mijn constant hartje onder de riem ...

Down

Wie goed nieuws wil horen, gaat best maar even op een andere blog aankloppen, want ik moet even mijn frustratie van mijn off-week kwijt. En het is niet dat ik jullie mede-depressief wil maken, maar dit is nog altijd een uitlaatklep en misschien raak ik zo wel uit mijn comateuze toestand van deze week. Laten we dat althans hopen, want eerlijk gezegd, met alles wat bloeit en groeit en zonneschijnt buiten, is het een regelrechte schande om down te zijn, maar moest een mens zijn gevoel altijd zelf kunnen bepalen, dan huppelde iedereen wel vrolijk door het leven en zou er niemand ook maar aan denken om van dit leven afscheid te willen nemen (kwestie van een serieuze omweg te maken).
Je dromen najagen, het is allemaal wel mooi gezegd, maar het is ook verdomd vermoeiend en frustrerend soms. Wat ging er feitelijk door mijn hoofd, toen ik dacht dat de wereld op mij als vertaalster zat te wachten, als er toch al zovele succesvolle vertalers zijn die jaren ervaring kunnen voorleggen en elke leuke job voor je neus wegkapen? Misschien was het omdat ik op voorhand wist dat het moeilijk zou zijn, dat ik zo lang getwijfeld heb en heeft het voordeel van de vrijheid als deeltijdse zelfstandige dan toch de doorslag gegeven, maar die vrijheid houdt ook in dat je er verder helemaal alleen voor staat en dat alles alleen op jouw nek terechtkomt.
Is dit nu mijn droom? Overgestresseerd zijn als ik ineens te veel werk binnen krijg en hypernerveus als ik even helemaal niets moet vertalen?
Of is dit slechts de moeilijke beginfase?

Het belang van details

Mevrouw de mevrouw: Het spijt me zeer dat ik u moet storen, maar mijn zoon gaat een boekenwinkel in Grivegnée overnemen en nu is het zo dat hij met de man van die boekenwinkel, dus de vorige eigenaar, een afspraak had om het contract te ondertekenen. Alleen, is hij niet naar die afspraak kunnen gaan, want het adres dat hij gekregen had, is verkeerd! Alé ja, de GPS kon het adres niet vinden, dus dan zal het wel verkeerd zijn. Nu is het zo dat mijn zoon geen contactgegevens heeft, dus kan hij die persoon niet opbellen om te vragen wat dan wél het juiste adres is. Kunt u mij een telefoonnummer geven?

Ik de klantendienstmedewerkster: Heeft u dan eventueel de naam van die boekenwinkel of de naam van die persoon? Of misschien het zogezegde foute adres?

Mevrouw de mevrouw: Ha nee, nee, dat weet ik niet. Ik dacht dat ú dat wel zou weten. Want zoveel boekenwinkels kunnen er nu toch niet zijn in Grivegnée.

Ik de klantendienstmedewerkster: Mevrouw, wij hebben duizenden klanten en meerdere boekenwinkels in Grivegnée. Hoe kan ik voor u de juiste contactgegevens opzoeken, als u niet weet om welke boekenwinkel het gaat?

Mevrouw de mevrouw: Ha ja, daar heeft u een punt. Dan zal u mij niet kunnen helpen zeker? Ik zal dan aan mijn zoon vragen om u te bellen, want hij weet het adres wel waarschijnlijk.

Ik de klantendienstmedewerkster: Ik denk dat dát het beste is ...

Marimekko wedstrijd

Ik kan nog steeds niet recht stikken met mijn naaimachine en heb er voorlopig enkel maar op gevloekt (misschien daarom dat ze niet meewerkt), maar voor al die creatieve zielen die zoiets wél weten te bedienen of andere creatieve hersenspinsels hebben: DEZE WEDSTRIJD!

Je maakt kans op niet minder dan 500 € en de winnaar mag bij Marimekko zijn project komen showen! Meer info vind je hier.

En willen we dan nu afspreken dat ik een deel van die 500 € krijg, als jullie winnen, gewoon omdat ik jullie hiervan op de hoogte breng? Dat lijkt mij een nette deal.