Beestjes

Ik ben zo liéf geweest om de beestjes, aka microobjes en/of bacterietjes, van M. over te nemen.
Kwestie van ze toch even een dak boven hun hoofd te geven. Ik ben weer maar eens té goed voor de wereld.

Stiekem hoop ik toch dat ze snel een nieuw etablissement vinden, want gecombineerd met de gebruikelijke tijd van de maand, voel ik mij fysiek een beetje een wrak vandaag.

Al maar goed dat het met mijn mentale gezondheid nog goed gesteld is!

Ananas

Soms heb je zo van die momenten dat je je levenswijsheid van bijna een kwarteeuw jong spontaan met iedereen deelt. Een ananas alleen al kan daar aanleiding tot geven. Die eruit-flap-momenten kunnen uiteenlopende reacties geven: blozende wangen, verbaasde gezichten, geschokte blikken, noem maar op.

Dat daar de rest van de avond verder over gegrapt en gelachen wordt, wil dan zeggen dat ze met het verwerkingsproces bezig zijn. Het bleek echt om een openbaring te gaan. Wie had dat gedacht? Gelukkig zit ik tegenwoordig goed in mijn vel en kan ik daar zelf even hard mee lachen, terwijl sommigen zich in mijn plaats dan toch gegeneerd voelen.

Genoeg gelachen, nu: humor. Als échte bollebozen trokken we naar een serieuze kwis. Niet iedereen deed even hard mee en iemands blaffeturen vielen bijna dicht, maar dat kon toch de pret niet drukken. Terwijl we heel de avond in de top 5 bleven hangen, naarstig puntjes natelden en gingen klagen als de jury in fout was, zakten we tijdens de allerlaatste ronde toch naar de zesde plaats. Van een climax gesproken. De avond was toch een succes, ook al keerde ik dan huiswaarts met een fles klaarblijkelijk slechte wijn, uitgaand van het feit dat van mijn soort fles nog 4 flessen bleven staan op het podium.

PS: Het spreekt voor zich dat ik de 'openbaring' in intieme kring houd en niet over het ganse net uitsmeer. Laat jullie verbeelding vooral de vrije loop, maar breng ze niet op hol, aub.

Bolletjes

Iedereen die mij kent, weet dat ik een enorm grote fan ben van bolletjes,
maar onderstaande Franstalige uitspraak vond ik helemaal dolletjes:

Mais ça c'est vraiment 'bolletjes' ...

Wil zoveel zeggen als 'nougabollen', 'zero', 'nada', ...

Sylvie houdt van de Franse taal! (eigenlijk gewoon van taal in het algemeen uhum)

Kleine dingen

Er zijn van die kleine dingen die je dag toch geweldig goed kunnen maken, soms wel inimini-dingen die een verbazingwekkend grote impact kunnen hebben op je humeur. En daar moeten we dan ook dankbaar voor zijn. (bij deze: dank u, kleine dingen in het leven!)

Eergisteren bijvoorbeeld konden we in de Carrefour nog het allerlaatste 'zonneke' meegritsen. En van een zonneke word ik nu eens vrolijk sè (en ik moet u eerlijk toegeven: ik eet niet zo heel graag brood, schaam op mij): heerlijk lekker zacht brood dat er als een zonnetje uitziet en waar je dan een soort zacht broodje van kan afnemen. Zelfs zonder beleg is het een pure streling voor de tong, jawel. Vandaar dat ik dan ook gisteren met twee laten we het even 'zonnestraaltjes' noemen, op het werk aankwam en de dag ineens wat lichter leek. Het feit dat de rest van het zonneke als sneeuw voor de zon verdwenen was, toen ik thuiskwam, laten we eventjes achterwege. M. kan er maar van genoten hebben.

Gisteren op de spinning werd banale Bart vervangen door een of andere jonge springer die een lesje stage kwam geven. De manier waarop hij ongegeneerd soms vals meezong met de muziek en ons telkens weer aanmoedigde met spreekwoordelijke pluimen op onze hoed ('goed bezig, mannen, echt chapeau') vond ik ook weer leuk natuurlijk. Zijn uitspraak 'nie vergeten te lachen hè, want da maakt het nog plezanter' was in ieder geval niet op mij van toepassing, want hij kreeg mijn mondhoeken meermaals omhoog (al is dat niet zo moeilijk bij mij). Bart mag deze jonge springer voor mijn part als concurrentie beschouwen. Sympathieker was hij in ieder geval.

Mysterieuze verdwijning

U zal het misschien al gemerkt hebben: blogbericht nr. 100 is op mysterieuze wijze verdwenen. Ik, mijn beste lezers, weet waarom het weg is: ik heb het met mijn hoogsteigen delete-knop persoonlijk verwijderd.
De reden heeft met volgende gebeurtenis te maken:

Een doordeweekse werkdag. Routinegewijs ging ik koffie/chocomelk/thee halen voor de aanwezigen op de afdeling (voor de afwezigen haal ik nog steeds geen koffie, dat is tegen mijn principes). Alles verliep zoals normaal, totdat ik een collega tegenkwam die mij begroette met : 'Ha, La Vie de Sylvie', gevolgd door een schaterlach. Heel eventjes stond ik als aan de grond genageld en schoten er woorden als 'huh?', 'hoe?' door mijn gedachten. En beste lezers, die woorden hangen nog altijd in mijn bovenkamer rond. Ik vraag mij nog altijd af hoe die collega mijn blog ontdekt heeft. Maar vast staat dat hij klaarblijkelijk ontdekt wordt door meer en meer collega's, waardoor voorzichtigheid geboden moet worden. Ik moet hier op mijn tellen en vooral op mijn woorden passen, wat minder over werkgebonden situaties vrijgeven, want je weet maar nooit of de baas ook stiekem meeleest!

Bij deze wordt op deze dag van de Arbeid beslist dat de blogberichten over 'arbeid' en dergelijke schaars en zeldzaam zullen worden op La Vie de Sylvie. Moest ik toch mijn ei over het werk kwijt willen hier, dan zal dat bericht enkel gelezen kunnen worden met een paswoord.

En nu ga ik eventjes op blogspace rondneuzen hoe je dat juist doet! Een prettig weekend aan iedereen!