Ik word oud!

Ik ben net terug van het festival in Dour, een boerengat ergens in 'the dirty south of Belgium', om het zo te verwoorden in navolging van de hit van The Subs op het moment.
Een aantal jaar geleden zat ik daar nog 4 dagen lang; vorig jaar was ik er 2 dagen en had ik nog spijt dat ik geen 4 dagen was gegaan; dit jaar was het voor mij al lang goed na 2 dagen feest.
Word ik oud?
Ik weet niet waarom, maar ergens sta ik niet meer te springen voor korte nachten met oordopjes maar toch nog oorverdovend campinglawaai ('Doureeeeeeeeeeuh'), kapotgesneden tenten en waggelende zatlappen die altijd net voor mijn voeten moeten lopen. Natuurlijk heb ik mij wel rot geamuseerd, toen ik de chocoladejenever net iets te gauw had binnengespeeld en ik dat tien minuten later wel gewaar werd en wou elke spiertje in mij dansen, toen Etienne de Crécy zijn 'beats 'nd cubes' op de wei losliet, maar er waren ook heel vermoeide momenten en momenten van zinsverbijstering 'wat sta ik hier eigenlijk te doen?'. Ik stak het op de zware laatste werkweek, M. zag dat ik het festivalgevoel aan het ontgroeien was.

En misschien heeft hij wel gelijk.

Geen tijd, geen tijd

Tijd vliegt snel en tijd is er in de meeste gevallen veel te weinig (het konijn van Alice in Wonderland kan daar van meespreken), want geef toe: als je 8 uur op een werkdag op het werk spendeert en dan nog eens gemiddeld 8 uur wil slapen (ik ben niet om aan te spreken als ik minder dan 7 geslapen heb gemiddeld), dan blijft er al niet veel meer over, als je ook nog huishoudelijke taken te verrichten hebt. Het is trouwens echt onmenselijk wat er allemaal van een vrouw verwacht wordt in deze hypermoderne tijden, maar daar gaan we het nu niet over hebben, want dan ben ik helemaal mijn draad kwijt.
Mijn mama is ook van het soort dat nooit tijd heeft en vandaar dat we er pas zondag toe gekomen zijn om mijn naaimachine (jaja, u weet wel, dat ding dat ik vorig (!) jaar gekocht heb) van naderbij te bekijken. Alleen had ik al een glaasje teveel op wegens gezellig begin van een barbecue en valt het nog af te wachten of ik de werking van mijn naaimachine nuchter ook nog kan achterhalen.
We zien wel. Ik kan al niet wachten tot mijn vakantie (van 2,5 week notabene - waarom ging ik ook alweer niet in het onderwijs?) begint, om vanalles met mijn stikbeest uit te proberen.

Maar nu nog niet. Nu heb ik nog geen tijd, want er ligt hier weer een vuile vloer onder mij te wachten die dringend met nat gedaan moet worden. En zo vliegt een mens zijn leven aan zijn neus voorbij. Erg hè?

Raar

Eigenlijk ben ik wreed raar.

Ik kom te weinig buiten de laatste tijd, want van te lang café zitten word ik moe en niemand wil met een gapend iemand zitten praten. Daarom plak ik de laatste tijd liever in de zetel om niemand tot last te zijn en verwaarloos ik bijgevolg mijn vrienden (wat een regelrechte schande is en ik mag al blij zijn als het straks nog vrienden zijn). En áls ik op café ga, drink ik meestal te weinig, want ik heb nu eenmaal dikwijls weinig dorst. En het gaat dan niet over alcohol in het specifiek. Nee, ook niet-alcohol moet ik dan niet hebben. Sommigen zouden denken dat ik misschien gierig ben, omdat ik weinig drink.
Maar dat is dus niet zo. Want ik kan geld uitgeven als de beste en als je heel diep in mijn hart zit, krijg je soms dure cadeau's van mij. Maar ook niet té duur, want ik ben natuurlijk niet rijk en heb ook een huisje af te betalen. Met een tuin, waar onze kat nu op avontuur gaat. En stiekem zou ik hem het liefst altijd bij mij hebben in plaats van in de tuin en de omringende tuinen die hij onveilig maakt door met katers te vechten. Maar dat kan niet. En dat maakt mij bezorgd en paranoia, want ik heb hem graag binnen als het donker is. En nu komt de zomer, met avonden in de tuin en katten die buiten willen, ook als het donker is. Dat wordt dus nog een probleem. Wat mijn paranoia betreft dan.
En ik hou ervan om tijd voor mezelf te hebben, maar kan niet altijd bepalen wat ik dan wil doen (te laat gepland), waardoor ik maar wat rondlummel en mij eigenlijk toch wel alleen voel en het liefst zou hebben dat er dan iemand onverwacht langskomt. Ook al plan ik eigenlijk wel alles, terwijl ik dat eigenlijk niet wil, want ik ben jaloers op impulsieve mensen. Maar toch wil ik de controle en de zekerheid dat er één of twee broden in de diepvriezer zitten voor de werkweek begint. Of zoiets.
Ik kan trouwens ook niet tegen verrassingen en onverwachte barbecues. Het is niet dat ik dan iets tegen u heb in persoon. Ik ben gewoon graag voorbereid op wat er komt.

Raar hè?

Goed nieuws van de dag

Onze Rucola is er bovenop gekomen na de nodige goede zorgen van mijnentwege!
Leve mijn groene vingers, al zeg ik het zelf.

Baas zijn

Bazen en ik, het is nooit een geweldige combinatie geweest. Niet dat ik niet netjes kan uitvoeren, wat de baas mij opdraagt, niet dat ik niet wil luisteren, dat is het niet. Maar ik heb een grondige hekel aan het eeuwige getwijfel en het oneindige 'toch nog even anders'. Of aan zaken die eerst goedgekeurd worden en daarna toch weer helemaal fout worden bevonden. Om de muren van op te lopen. Natuurlijk is het een hele verantwoordelijkheid, als zaakvoerder beslissingen te nemen voor het bedrijf dat op jouw sturen voort moet varen op weg naar een gunstige bestemming, maar komaan, een folder is maar een folder en die hoeft heus niet honderdduizend keer verbeterd en herschreven te worden. Doe het in één keer goed en basta.
En het erge is dat je het dan van binnen zou kunnen uitschreeuwen, maar dat je uitwendig wel 'ja, baas', 'ok, baas' moet knikken. En nog erger is het als je je uit de naad werkt, maar dat er van boven af teleurgestelde reacties komen dat er toch meer werd verwacht, zoals nieuwe initiatieven. De lat wordt toch denk ik een beetje hoog gelegd, als iemand die twee maand in dienst is, al met baanbrekende nieuwigheden voor de dag moet komen, maar dat terzijde.
Deels door bovenstaande en deels door het feit dat ik dagelijks geconfronteerd word met vertalingen van mindere kwaliteit, begin ik er meer en meer van te dromen om op mezelf een vertaalbureau te beginnen. Zelf dingen kunnen beslissen, zelf mijn uren kiezen, nooit meer gefrustreerd raken door het drukke verkeer en dagelijks met talen bezig kunnen zijn. Momenteel is het natuurlijk allemaal nog toekomstmuziek, want er valt nog veel uit te zoeken en na te vragen en eerst toch maar eens afwachten of het niet gewoon een bevlieging is.

Misschien in het weekend maar eens voor een paar nieuwe schoenen gaan kijken, dat ik zeker sterk in mijn schoenen sta, voor wat er nog te wachten staat.