Unfair

Ik moet u dat niet zeggen zeker dat het wreed oneerlijk is dat mijn grootmoeder zomaar is afgepakt, de dag voor mijn verjaardag? Dat ze helemaal alleen was, toen iemand voor haar besliste dat het tijd was om te gaan? Dat ik haar een week geleden nog aan de lijn had en dat ze er geweldig naar uitkeek om taart te komen eten, maar dat haar dat zelfs niet meer gegund was? Dat ik zelfs geen afscheid van haar heb kunnen nemen? Dat alles niets meer is dan een herinnering nu? Dat er zelfs bijna twee lege stoelen waren, omdat mijn eigen meter en enige overblijvende grootmoeder geen zin had om te komen, nu ze haar babbelmaatje kwijt is? Dat ze pas op haar gedachten terugkwam, toen ik in tranen uitbarstte? Dat ik de dag van mijn verjaardag van 's morgensvroeg tot de gasten kwamen, mij heb staan uitsloven om maar niet te moeten denken aan wat er gebeurd was? Dat er dan nog kritiek was op de hapjes die ik voor het eerst eens wou uitproberen? Dat ik uiteindelijk volledig pompaf was op het einde van de dag? Dat wat er ook gebeurt, wij altijd compleet machteloos staan tegenover wat het universum keer op keer weer voor ons in petto heeft?
De enige troost die ik mijzelf kan geven, is dat ze gegaan is zoals ze ooit wenste te gaan. Was ze nu maar niet zo helemaal alleen geweest ...

Profiat

De zon scheen. Ik vond het een prachtige dag om mijn fiets te laten graveren, want dan zou hij volledig van mij zijn, met mijn blinkend rijksregisternummer op zijn stoere zijde. Wij twee, samen voor altijd. De allochtoon die in het 'Fietshuis' werkte, lachte zijn vier gouden tanden bloot. Ik weet niet of het door mij kwam of door het zien van mijn spiksplinternieuwe fiets. 'Pas?', vroeg hij. 'Oh ja' en ik ging op zoek in mijn veel te grote sjakos. Ik werd op de laatste regel van een papier vol namen toegevoegd. Opeens kreeg ik weer zijn gouden, brede glimlach te zien. Hij wees naar de geboortedatum op mijn identiteitskaart en mompelde iets van 'profiat'. Ik bedankte hem vriendelijk en bedacht ineens dat ik in al het geregel en georganiseer voor de feestjes van deze week, al bijna vergeten was dat ik zou verjaren deze week.
Om daarna de regelstemmetjes in mijn hoofd te horen, weer naar de orde van de dag terug te keren en een uur later op mijn stalen ros huiswaarts te keren met maar de helft van de nodige boodschappen wegens  gebrek aan plaats in de fietstassen en spierballen.
Had ik de auto maar genomen.

Tegenwerking

Ze vinden dat kennelijk maar heel raar dat je als duizendpoot een lerarenopleiding niet in zijn geheel kan/wil volgen, maar dat je dat er beetje bij beetje mee doorpakt in je zo al drukke leven, waar het op zich al puzzelen is om de 'nevenopdrachten' die het algemene lespakket aanvullen, tot een goed einde te brengen. Ze zouden dat begot moeten toejuichen dat iemand die deeltijds werkt, daarnaast haar vertaalbureau probeert draaiende te houden en niet terugschrikt om al eens een interim hier of daar in het volwassenenonderwijs te doen (ervaring opdoen hè, mensen), daarnaast ook nog eens een lerarendiploma probeert te halen. 

Gebrainstormd dat ik al had om die opleiding tussen alles door gepland te krijgen, dus ik liet mij niet zomaar van mijn stuk brengen. Met twee waren ze, serieus in de meerderheid. Dat het toch beter was om de didactische vakken in het dagtraject te blijven volgen, want dat ik mij geruster zou voelen, als de klas hetzelfde bleef en dat het nu vlak aansloot bij de theorie over didactiek en dat ik anders in september alles al 'vergeten' zou zijn. 
Ah, zij denken dat ze mij kennen. In de paar maanden dat ik de opleiding volg, ben ik ook al in twee verschillende klassen terechtgekomen. Die mensen hebben mij niet opgegeten en mijn cameleon-gehalte ligt redelijk hoog, ik heb mij daar dus redelijk snel aangepast.
En is die cursus didactiek niet bedoeld voor je verdere onderwijscarrière, als naslagwerk? Zou dus redelijk stom zijn als ik alles na een paar maanden al vergeten zou zijn. En wat denken ze nu? Dat mijn verstand slash geheugen zo klein is als een erwt? I think not.


Conclusie: Sylvie stond krachtig haar vrouwtje, negeerde de vier fronsende wenkbrauwen en doet dus volledig haar goesting (iemand die het ooit anders heeft geweten?). I'm on a mission en ik duld daarbij vooral geen tegenwerking.

Flock voor Finne

O inspiratie, waar bent u?

Ze moet daar nog ergens tegen de straatstenen plakken vermoed ik, toen ik ongelukkig met de fiets viel en er in een flits door mijn hoofd ging dat het een wonder zou zijn, als ik al mijn voortanden nog zou hebben. Wie kust er nu ook de grond en 'vergeet' (lees: had, doordat het allemaal zo snel ging, de tijd niet meer om) haar handen te zetten ... Dat kan alleen maar Sylvie zijn. Wat heb ik de hele weg naar huis geweend, want tanden zijn toch een onmisbaar onderdeel en daarenboven nog eens het eerste waar iedereen naar kijkt. Wat heeft M. mij moeten troosten en moeten herhalen dat alles uiteindelijk wel goed zou komen, dat er ergere dingen in de wereld zijn, wat ook effectief wel zo is.
Dat alles is ondertussen al meer dan drie weken geleden en met de rechterknie is gelukkig alles in orde gekomen. De blauwe plekken hebben ondertussen ook al alle kleuren van de regenboog gehad, maar zijn eindelijk van plan om stilletjes aan nieuwe oorden op te zoeken (liefst op een ander lichaam dan het mijne). De fiets is door de fietsenmaker dood verklaard, samen met de bolletjesfietstassen die uiteindelijk - ik moet het toegeven - toch al tot op de draad versleten waren. Het afscheid viel zwaar, maar een nieuwe tweewieler is in de maak en nieuwe fietstassen, die komen er ook nog wel.
Nog twee dagen aftellen en ik kan 'opnieuw' naar de tandarts en laten we hopen dat ik daar dan met een volledig gebit van terugkeer, zodat mijn zelfbeeld, dat ook een ferme deuk gekregen heeft, weer terug 'het ouwe' wordt, want nu is het er maar triestig mee gesteld.

Maar dat is nog het ergste niet. Het erge is dat de inspiratie om te schrijven mij langs alle kanten lijkt te ontglippen ... Ik heb het gevoel dat ik het kwijtraak, terwijl ik vroeger niet kon wachten om weer een stukje te schrijven, er soms zelfs twee op een dag op de wijde wereld losliet en dat gevoel wordt nog erger, als ik op andere blogs pareltjes van teksten lees en bij mezelf denk: 'zij vinden de woorden wél'. O inspiratie, waar bent u?